Soms heb je zo'n dag, zo'n dag waarop alles mis gaat en je helemaal gek wordt van ellende. Zo'n dag waarvan je hoopt dat hij snel voorbij is, maar helaas, hij duurt langer dan andere dagen. En weet je wat de ellende was voor mij? Normale mensen hebben 1 zo'n dag in de zoveel tijd, ik heb er nu 4 achter elkaar gehad.
Het gebeurde vrijdag, ik had een moeilijk gesprek met iemand en ik was bijzonder zenuwachtig. Het gesprek zou plaatsvinden in de zaal van het gebouw waar mijn ouders beheerder van zijn (en waar wij dus boven wonen) Ik pakte de sleutel van de voordeur met de waarschuwing op de sleutelhanger "Mastersleutel, mag niet weg." Ik opende de deur beneden en liep van de zenuwen, voor het gesprek, het hele huis rond, de keuken in, mijn kamer in, het gebouw weer in, noem het maar op. Het gesprek was goed en meteen daarna moest ik mij omkleden omdat Ron en ik naar een bruiloft moesten.
De bruiloft was geweldig mooi, de bruid was prachtig en de kerkdienst was speciaal. Ron werd ziek en dus ging ik alleen naar het feest, was ook gezellig. Maar goed, daar lees je dit stukje niet voor.
De volgende dag was een dag waarop alles dus misging. Ron en ik hadden ruzie (komt natuurlijk bijna nooit voor ahum) en ik liet alles uit mijn handen vallen. De tijd van de maand komt er weer aan dus mijn histerische buien komen ook niet uit de lucht vallen. Kortom: het gaat dus een keer goed fout.
Zondag was de verjaardag van Ron, ik was zo een beetje aan het voorbereiden, en een kwartier voor iedereen er zou zijn moest ik de deur open doen, want we vierden het in dezelfde zaal als het gesprek. Dus ik op zoek naar de "Mastersleutel" geen "Mastersleutel" te vinden. Ik een beetje gestresst, want het is niet voor niets de "Mastersleute'l." In 10 minuten iedereen tegen me in het harnas gejaagd met mijn gestress,maar de sleutel niet kunnen vinden. Toen kwamen de eerste gasten, einde zoektocht.
Vandaag, maandag, de hele dag kneiterhard gewerkt. Pijn in mijn rug en schouders, want ik ben weer 2 dagen aan het tellen bij de bollenboer. Kom helemaal gesloopt thuis en denk dat ik de sleutel wel even zal vinden. Beneden zoeken, boven zoeken, in de bank, onder de bank, naast de bank, door de bank (wacht ff, dat heeft toch een speciale naam in de grammatica? In het kooitje, door het kooitje, naja laat maar)
In ieder geval, ik doorzocht het hele huis en kon geen sleutel vinden.
Begon steeds gestrester te raken, helemaal toen ik al een uur aan het zoeken was naar de sleutel met de witte sleutelhanger. Ik raakte helemaal in paniek, belde Ron op, schold hem uit en hing weer op.Schold mijn moeder uit toen zij zei dat ik verder moest zoeken tot ik hem had (daar gaat mijn christelijke levensstijl) Ik tilde de bank op, liep een rondje om het huis, zocht in de kelder, mijn kledinglades, mijn bed, het bed van mijn broertje, onder de kasten, onder mijn bureau....OVERAL.....geen "Mastersleutel."
Op dit moment bereikte ik het dieptepunt. Als ik de sleutel niet zou vinden, dan zou ik de sleutelmaker moeten bellen en alle 100 mensen die een sleutel hebben een nieuwe sleutel moeten geven: "Hallo, u spreekt met Laura, ja de dochter van de beheerder, ik ben de "Mastersleutel" kwijtgeraakt en nu moet ik u een nieuwe sleutel geven, kan ik deze even komen brengen? Schaam schaam?
Net toen ik mijn leven in een grote zoekramp op zag gaan kwam mijn moeder boven. Ik had voor de 3e keer mijn kledingkast leeggeruimd en zat erdoorheen. Mijn moeder hield een sleutel omhoog, de sleutel droeg de tekst "Mastersleutel, mag niet weg." (Hoe doet ze het toch iedere keer)Ik hikte in tranen de vraag waar ze hem vandaan had: "uit het sleutelkastje." Ik had het niet meer, daar had ik al 3 keer gekeken. Maar de hanger was geel en niet wit, dus ik had eroverheen gekeken. Punt is echter dat hij op de plek lag waar hij vandaan kwam.....en Ron maar zeggen dat ik nooit wat achter mijn kont opruim.
maandag 22 december 2008
donderdag 18 december 2008
Telloholic
Als vrouwen dromen, dan dromen zij over knappe mannen met heerlijke lichamen en geweldige ogen, een zwoele stem en een bijzondere aanbidding voor alleen de vrouw die droomt. Als vrouwen hun ogen dicht doen zien zij het gezicht van de man waar ze heimelijk verliefd op zijn en als vrouwen dagdromen dan dromen zij over de romantische uitjes met hun vriend. Vroeger had ik dit soort dromen ook, tot 3 dagen geleden, toen ging ik namelijk aan het werk...
Ik ben bij een bollenboer geweest, samen met nog een vrouw, we stonden aan een tafel en plakte stickers op kleine plastic zakjes, daarna tilden we een krat bollen, die keerden we om op de tafel en deden 25 bollen per zakje. Ik denk dat we 4 pallats hadden met ieder 30 kratten en vandaag hebben we zand uit bollen geschud, dat waren ook 31 dozen.
En lieve vrienden, als ik mijn ogen dicht doe dan zie ik geen Ron, geen romantische uitjes, nee, ik zie bollen, bollen en nog eens bollen, grote bollen, kleine bollen, bollen met veel wortels, bollen met weinig wortels, bollen die op knoflook lijken, bollen die op kleine levende kwallen lijken en noem het maar op.
Daarnaast heb ik nog eens oneindig veel spierpijn, auw in mijn rug, nek en pols en tot overmaat van ramp tel ik alles tot het doodgetelde aantal: 25. Ik tel windmolens, lantarenpalen, kerstbomen, stoeptegels, colaflesjes, theezakjes en noem het maar op. Alles maar dan ook alles tel ik.
Gelukkig heb ik drie super dagen gehad, ik had een geweldige tijd, veel plezier en een leuke collega. Jammer dat het voorbij is...ik hoop alleen wel dat het afkicken van het tellen niet te moeilijk is.
"Hallo, ik ben Laura en ik ben een telloholic."
Ik ben bij een bollenboer geweest, samen met nog een vrouw, we stonden aan een tafel en plakte stickers op kleine plastic zakjes, daarna tilden we een krat bollen, die keerden we om op de tafel en deden 25 bollen per zakje. Ik denk dat we 4 pallats hadden met ieder 30 kratten en vandaag hebben we zand uit bollen geschud, dat waren ook 31 dozen.
En lieve vrienden, als ik mijn ogen dicht doe dan zie ik geen Ron, geen romantische uitjes, nee, ik zie bollen, bollen en nog eens bollen, grote bollen, kleine bollen, bollen met veel wortels, bollen met weinig wortels, bollen die op knoflook lijken, bollen die op kleine levende kwallen lijken en noem het maar op.
Daarnaast heb ik nog eens oneindig veel spierpijn, auw in mijn rug, nek en pols en tot overmaat van ramp tel ik alles tot het doodgetelde aantal: 25. Ik tel windmolens, lantarenpalen, kerstbomen, stoeptegels, colaflesjes, theezakjes en noem het maar op. Alles maar dan ook alles tel ik.
Gelukkig heb ik drie super dagen gehad, ik had een geweldige tijd, veel plezier en een leuke collega. Jammer dat het voorbij is...ik hoop alleen wel dat het afkicken van het tellen niet te moeilijk is.
"Hallo, ik ben Laura en ik ben een telloholic."
maandag 15 december 2008
Gesprekken met mijn kat
Terwijl ik hard werk aan mijn scriptie, solliciteer tot ik erbij neerval, mijn beesten verzorg, afspraken maak en nakom,ligt onze kat opgekruld op mijn bed. Hij snurkt een beetje want hij is verkouden en af en toe beweegt zijn pootje omdat hij in zijn dromen een muis heeft gevangen. Ik kijk jaloers naar hem, hij merkt dat ik naar hem kijk en vraagt, met slaperige oogjes, wat er aan de hand is. En voor ik het merk, ben ik verwikkeld in een gesprek, met onze kat Gideon.
Ik vertel hem over de moeilijke dingen die ik meemaak. Zoals de scriptiehoofdstukken die iedere keer teruggestuurd worden en de sollicitatiegesprekken waar ik me afvraag of ze me wel aardig zullen vinden. Ik vertel hem over mijn zorgen over geld en over de onzekerheden die alle dingen met zich meebrengen. Hij luistert naar me, terwijl zijn oogjes zich soms langszaam samenknijpen, legt zijn pootje tegen mijn gezicht terwijl hij mijn relaas aanhoort en aan als de frustratie me soms even teveel wordt, duwt hij zijn kopje tegen mijn gezicht aan.
Als ik klaar ben begint hij te praten: "Laura, ik ben maar een kat, ik weet niet veel van het leven dat jij leeft, ik heb nooit een scriptie hoeven maken of moeten werken, maar ik zal je vertellen hoe ik leef."
Hij gaat zitten met een rechte rug en kijkt me aan met zijn groene ogen. Dan begint hij te praten:"'s nachts slaap ik heerlijk op de bank, het plekje waar ik lig wordt heerlijk warm, voor het slapen gaan praat ik nog even met de hond over hoe bijzonder het is dat we een huis hebben en mensen die ons af en toe eens een knuffel of een kopje geven. Joel is wat dommer, dus die begrijpt niet alles wat ik zeg, maar hij is lief en weet dat hij een goed huis heeft. Daarna dommelen we allebei in en als ik wakker wordt zie ik de baas in de kamer.Ik klim op zijn buik, terwijl hij zijn kopje koffie drinkt, knuffel ik hem wakker.
Als de baas naar zijn werk gaat komt de vrouw meestal uit bed. Ik loop, samen met Joel naar haar toe en terwijl Joel met haar gaat eten, kruip ik op haar bed om nog even te genieten van het warme bed. Als het bed opgemaakt wordt en de vrouw gaat met de hond naar haar kamer om tijd met de Grote Baas te besteden, dan ben ik soms ontdeugend, ik krabbel tegen de deur en ren snel weg.
Jij bent ook vaak beneden, ik vind je lief want je bent zo slaperig. Ik weet precies hoe ik iets gedaan moet krijgen van jou. Als ik eten wil, dan sla ik gewoon met mijn poot tegen je been en kijk je boos aan, je geeft me dan eten, maar als je dat niet doet, dan kom ik je gewoon net zo lang afleiden tot je doet wat ik wil.
De rest van de dag breng ik lekker bij jou op de kamer door, slapend op de kachel of het bed, soms ga ik op de kamer van Wendy liggen op zo'n heerlijk kussen of ik eet eens rustig uit mijn bakje. Overdag plaag ik Joel ook wel, ik daag hem net zo lang uit tot hij achter me aanrent. Soms knuffelen we ook, maar dat mag niemand zien hoor. Dan is het alweer avond, ik kijk lekker tv met de baas en de vrouw en als zij naar bed gaan, nou dan ga ik lekker met Joel kletsen.
Ik weet niet waarom je het leven zo druk maakt, ik weet niet waarom je zo onzeker bent, of waarom je zo hard moet werken dat je nooit eens even lekker kan liggen op de kachel. Maar ik denk dat je misschien wat meer op mij moet gaan lijken, want ik weet zeker dat je dan veel meer zult genieten van het warme huis en je volle maag. Misschien, als het wat beter met je gaat,kom je 's avonds eens bij Joel en mij liggen, dan praten we samen over de warme kachel en de lekkere bank en het kleed waar we op kunnen liggen.Ik raad je alleen niet aan om de vrouw te slaan als je eten wilt, er zijn dingen die alleen een kat mag doen."
Ik vertel hem over de moeilijke dingen die ik meemaak. Zoals de scriptiehoofdstukken die iedere keer teruggestuurd worden en de sollicitatiegesprekken waar ik me afvraag of ze me wel aardig zullen vinden. Ik vertel hem over mijn zorgen over geld en over de onzekerheden die alle dingen met zich meebrengen. Hij luistert naar me, terwijl zijn oogjes zich soms langszaam samenknijpen, legt zijn pootje tegen mijn gezicht terwijl hij mijn relaas aanhoort en aan als de frustratie me soms even teveel wordt, duwt hij zijn kopje tegen mijn gezicht aan.
Als ik klaar ben begint hij te praten: "Laura, ik ben maar een kat, ik weet niet veel van het leven dat jij leeft, ik heb nooit een scriptie hoeven maken of moeten werken, maar ik zal je vertellen hoe ik leef."
Hij gaat zitten met een rechte rug en kijkt me aan met zijn groene ogen. Dan begint hij te praten:"'s nachts slaap ik heerlijk op de bank, het plekje waar ik lig wordt heerlijk warm, voor het slapen gaan praat ik nog even met de hond over hoe bijzonder het is dat we een huis hebben en mensen die ons af en toe eens een knuffel of een kopje geven. Joel is wat dommer, dus die begrijpt niet alles wat ik zeg, maar hij is lief en weet dat hij een goed huis heeft. Daarna dommelen we allebei in en als ik wakker wordt zie ik de baas in de kamer.Ik klim op zijn buik, terwijl hij zijn kopje koffie drinkt, knuffel ik hem wakker.
Als de baas naar zijn werk gaat komt de vrouw meestal uit bed. Ik loop, samen met Joel naar haar toe en terwijl Joel met haar gaat eten, kruip ik op haar bed om nog even te genieten van het warme bed. Als het bed opgemaakt wordt en de vrouw gaat met de hond naar haar kamer om tijd met de Grote Baas te besteden, dan ben ik soms ontdeugend, ik krabbel tegen de deur en ren snel weg.
Jij bent ook vaak beneden, ik vind je lief want je bent zo slaperig. Ik weet precies hoe ik iets gedaan moet krijgen van jou. Als ik eten wil, dan sla ik gewoon met mijn poot tegen je been en kijk je boos aan, je geeft me dan eten, maar als je dat niet doet, dan kom ik je gewoon net zo lang afleiden tot je doet wat ik wil.
De rest van de dag breng ik lekker bij jou op de kamer door, slapend op de kachel of het bed, soms ga ik op de kamer van Wendy liggen op zo'n heerlijk kussen of ik eet eens rustig uit mijn bakje. Overdag plaag ik Joel ook wel, ik daag hem net zo lang uit tot hij achter me aanrent. Soms knuffelen we ook, maar dat mag niemand zien hoor. Dan is het alweer avond, ik kijk lekker tv met de baas en de vrouw en als zij naar bed gaan, nou dan ga ik lekker met Joel kletsen.
Ik weet niet waarom je het leven zo druk maakt, ik weet niet waarom je zo onzeker bent, of waarom je zo hard moet werken dat je nooit eens even lekker kan liggen op de kachel. Maar ik denk dat je misschien wat meer op mij moet gaan lijken, want ik weet zeker dat je dan veel meer zult genieten van het warme huis en je volle maag. Misschien, als het wat beter met je gaat,kom je 's avonds eens bij Joel en mij liggen, dan praten we samen over de warme kachel en de lekkere bank en het kleed waar we op kunnen liggen.Ik raad je alleen niet aan om de vrouw te slaan als je eten wilt, er zijn dingen die alleen een kat mag doen."
Kerst in aantocht
Jaja het is alweer midden in december (bijna) en dat betekend dat de kerst heel erg vlakbij is. Dit is geloof ik de 24ste kerst die ik mee zal maken en dat is wel een beetje bijzonder. Het feit dat je iets zovaak mee hebt gemaakt betekend dat je er iets over kunt zeggen lijkt mij, en dat ga ik dan ook doen.
De kerstspellen schieten het eerst in mijn gedachten, ik was Elisabeth, ben nooit Maria geweest en dat was altijd wel triest, maar ja, je kunt niet alles hebben he. Het meest bijzondere aan de bevalling van Elisabeth was altijd dat het kindje Johannes binnen 3 seconden onder de jurk vandaan getrokken was, ik vraag me af of dit ook echt het geval was?
Dan hadden we natuurlijk ook het kerstballen kerstspel, over al die kerstboom-figuren die niet wisten wat kerst was. Met hoe langer hoe meer mensen ik praat kan ik deze ervaring delen, want volgens mij zijn er geen jongeren van mijn leeftijd die dit spel niet in hun nachtmerries terug zien...Ik was een kerstklokje, dat was wel speciaal hoor, want daar waren er minder van dan van de kerstballen. Tot op de dag van vandaag ken ik de versjes nog uit mijn hoofd. Argg.
Gelukkig behoor ik nu tot de oude garde die mag kijken naar de kerstspellen van kinderen. Waar ik voorheen zelf de teksten moest leren en vergat, kan ik nu kijken naar kinderen die vol zenuwen de tekst brabbelen. Dit brengt me meteen naar advent, zie je jezelf nog staan als je het kaarsje aan mocht steken en na 100 pogingen de kaars aanhad en weer uitblies samen met het lucifertje? Ach ja, het leven is geen krentenbol.
Ik heb nu bijzonder veel zin in de kerst. Vanaf augustus zingen de grote sterren de kerstwijsjes alweer en de eerste kerstkaarten zijn mijn kant al opgekomen! Eerste kerstdag kijken we naar de kinderen die een stukje doen onder de kerstboom. We krijgen warme chocolademelk en kerstklokjes en daarna gaan we naar huis om vervolgens samen heerlijk kerstbrood te eten, een wandeling te maken en te gourmetten. Dit allemaal in de geweldige wetenschap dat Jezus voor ons naar de aarde kwam. Voor mij geen X-mas, ik vier lekker Christmas.
De kerstspellen schieten het eerst in mijn gedachten, ik was Elisabeth, ben nooit Maria geweest en dat was altijd wel triest, maar ja, je kunt niet alles hebben he. Het meest bijzondere aan de bevalling van Elisabeth was altijd dat het kindje Johannes binnen 3 seconden onder de jurk vandaan getrokken was, ik vraag me af of dit ook echt het geval was?
Dan hadden we natuurlijk ook het kerstballen kerstspel, over al die kerstboom-figuren die niet wisten wat kerst was. Met hoe langer hoe meer mensen ik praat kan ik deze ervaring delen, want volgens mij zijn er geen jongeren van mijn leeftijd die dit spel niet in hun nachtmerries terug zien...Ik was een kerstklokje, dat was wel speciaal hoor, want daar waren er minder van dan van de kerstballen. Tot op de dag van vandaag ken ik de versjes nog uit mijn hoofd. Argg.
Gelukkig behoor ik nu tot de oude garde die mag kijken naar de kerstspellen van kinderen. Waar ik voorheen zelf de teksten moest leren en vergat, kan ik nu kijken naar kinderen die vol zenuwen de tekst brabbelen. Dit brengt me meteen naar advent, zie je jezelf nog staan als je het kaarsje aan mocht steken en na 100 pogingen de kaars aanhad en weer uitblies samen met het lucifertje? Ach ja, het leven is geen krentenbol.
Ik heb nu bijzonder veel zin in de kerst. Vanaf augustus zingen de grote sterren de kerstwijsjes alweer en de eerste kerstkaarten zijn mijn kant al opgekomen! Eerste kerstdag kijken we naar de kinderen die een stukje doen onder de kerstboom. We krijgen warme chocolademelk en kerstklokjes en daarna gaan we naar huis om vervolgens samen heerlijk kerstbrood te eten, een wandeling te maken en te gourmetten. Dit allemaal in de geweldige wetenschap dat Jezus voor ons naar de aarde kwam. Voor mij geen X-mas, ik vier lekker Christmas.
vrijdag 12 december 2008
donderdag 11 december 2008
Over pipo de Clown en mijn baan
Geen nare dromen vanacht, geen bizarre manier van wakker worden en geen vreemde gedachten, ik had heerlijk geslapen en stond op zo van "dat varkentje gaan we eens even wassen." Ik sprong even onder de douche en kleedde me aan.
Ook deed ik mijn make-up volgens de Tyra Banks methode. Eindelijk eens iets wat ik begreep. Ken je die beschrijvingen waaruit je maar moet halen hoe je iets moet doen? Er staan dan van die vage plaatjes bij van een oog en dan moet jij het maar nadoen, door de "simpele stappen" te volgen. Ken je de beschrijvingen niet? Nou hier is er een..:
Breng vervolgens een donkere kleur oogschaduw aan op het vervaagde oogpotloodlijntje, bijvoorbeeld met grijs, zwart of de kleur die jij mooi vindt en vervaag het vanaf de wimperinplant van donker naar bijna niets op het bewegende ooglid tot aan de arcadeboog. Over het gehele bewegende ooglid tot de arcade boog en onder het oog kun je een lichtere kleur aanbrengen.
Einde van het verhaal is altijd dat ik eruit zie als Pipo de Clown en hoe het resultaat ook is, het lijkt in de verste verte niet op het plaatje.
Maar niet meer sinds ik fan van Tyra Banks ben geworden. Eindelijk snap ik ook eens wat het verschil is tussen oogschaduw en mascara (jeej) En voor de vrouwen onder ons, ik deel deze kennis graag met jullie:
Dus na mijn oogschaduw en mascara opgedaan te hebben (de rest heb ik allemaal niet in huis hoor) zag ik er uit als Pipo, hoewel ik nog wel wat moet oefenen. En met mijn nieuwe zelfvertrouwende look liep ik de deur uit, op weg naar mijn sollicitatiegesprek, biddend op de fiets. En ik ben aangenomen, dus dat is helemaal super. Ik ben nu de trotse eigenaar van een 0-uren contract bij de Flexpool van 's Heerenloo. Nu maar kijken hoeveel werk ik ga krijgen!
Ook deed ik mijn make-up volgens de Tyra Banks methode. Eindelijk eens iets wat ik begreep. Ken je die beschrijvingen waaruit je maar moet halen hoe je iets moet doen? Er staan dan van die vage plaatjes bij van een oog en dan moet jij het maar nadoen, door de "simpele stappen" te volgen. Ken je de beschrijvingen niet? Nou hier is er een..:
Breng vervolgens een donkere kleur oogschaduw aan op het vervaagde oogpotloodlijntje, bijvoorbeeld met grijs, zwart of de kleur die jij mooi vindt en vervaag het vanaf de wimperinplant van donker naar bijna niets op het bewegende ooglid tot aan de arcadeboog. Over het gehele bewegende ooglid tot de arcade boog en onder het oog kun je een lichtere kleur aanbrengen.
Einde van het verhaal is altijd dat ik eruit zie als Pipo de Clown en hoe het resultaat ook is, het lijkt in de verste verte niet op het plaatje.
Maar niet meer sinds ik fan van Tyra Banks ben geworden. Eindelijk snap ik ook eens wat het verschil is tussen oogschaduw en mascara (jeej) En voor de vrouwen onder ons, ik deel deze kennis graag met jullie:
Dus na mijn oogschaduw en mascara opgedaan te hebben (de rest heb ik allemaal niet in huis hoor) zag ik er uit als Pipo, hoewel ik nog wel wat moet oefenen. En met mijn nieuwe zelfvertrouwende look liep ik de deur uit, op weg naar mijn sollicitatiegesprek, biddend op de fiets. En ik ben aangenomen, dus dat is helemaal super. Ik ben nu de trotse eigenaar van een 0-uren contract bij de Flexpool van 's Heerenloo. Nu maar kijken hoeveel werk ik ga krijgen!
dinsdag 9 december 2008
De trouwjurk vinden
Ik was gister na het bloggen naar mijn bedje gegaan en na in een heerlijke slaap gedommeld te zijn begon de ellende. Ik droomde namelijk over het zoeken van een trouwjurk. Mijn droom ging als volgt:
Mijn ouders zaten in een restaurant koffie te drinken en ik stond buiten omdat de dag aangebroken was dat ik een jurk zou gaan zoeken. Ineens stopte er een gele auto voor de deur met een koffer op het dak. Een vrouw stapte uit en stelde zich voor als degene van de bruidswinkel. Ze kwam bij mij langs als service van de zaak omdat het toch wel een heel eind weg was van Den Helder naar Alkmaar. Ik was blij dat ze er was en bereidde me voor op het aanpassen van jurken.
Maar het bizarre was dat de vrouw de koffer open maakte en er een afgrijselijke kanariegele jurk uithaalde, ze trok hem aan en liep naar de overkant waar zij poseerde als een model uit zo'n trouwboek. Daarna kwam ze terug en trok de volgende ellendige jurk aan. De bedoeling was dat ik dan koos welke ik wilde. De laatste jurk was geen jurk maar een heel groot stuk karton met trouwfoto's van Ron en mij, die kon ik de hele dag voor me houden. Ik weet nog dat ik me afvroeg hoe ze aan die foto's kwam.
Ik liep naar mijn moeder en probeerde haar over te halen er wat aan te doen, maar mijn moeder reageerde niet op mij. Ik werd wakker en kon amper beseffen dat ik gedroomd had, de dag begon al goed.
Gelukkig ging het vandaag een stuk beter. Mijn moeder en ik stapte om 9.00u in de trein naar Alkmaar en kwamen op tijd aan, na een tijdje verdwaald te zijn in de regen. We kwamen bij van Os aan en maakten kennis met de verkoopster, ze leek niet op de vrouw uit mijn droom, gelukkig.
We kregen thee en ik liet een paar plaatjes zien. Ik zal niet in detail treden, maar de eerste jurk die ik aantrok leek niet direct op de jurk die ik in gedachten had, maar hij was geweldig.
Ik stond mezelf in de spiegel te bekijken en de realiteit drong niet echt door. Ik heb er daarna nog 5 gepast en ze haalden het allemaal niet bij de eerste. De vrouw zij dat ik een van de weinigen was die het op deze manier trof. Ze vond mijn schouders en taille geweldig en de jurk brengt alles eruit wat eruit moet komen.
Ik vond het geweldig om de jurk aan te hebben en zie mezelf er helemaal mee door het middenpad lopen in de kerk.
Ik zou graag een plaatje willen laten zien, maar omdat Ron dit ook nog wel eens kan lezen is het enige dat ik vertel: hij is rood met heeeeeeel veeeeel parels, daar houdt Ron namelijk van (ahum)
Mijn ouders zaten in een restaurant koffie te drinken en ik stond buiten omdat de dag aangebroken was dat ik een jurk zou gaan zoeken. Ineens stopte er een gele auto voor de deur met een koffer op het dak. Een vrouw stapte uit en stelde zich voor als degene van de bruidswinkel. Ze kwam bij mij langs als service van de zaak omdat het toch wel een heel eind weg was van Den Helder naar Alkmaar. Ik was blij dat ze er was en bereidde me voor op het aanpassen van jurken.
Maar het bizarre was dat de vrouw de koffer open maakte en er een afgrijselijke kanariegele jurk uithaalde, ze trok hem aan en liep naar de overkant waar zij poseerde als een model uit zo'n trouwboek. Daarna kwam ze terug en trok de volgende ellendige jurk aan. De bedoeling was dat ik dan koos welke ik wilde. De laatste jurk was geen jurk maar een heel groot stuk karton met trouwfoto's van Ron en mij, die kon ik de hele dag voor me houden. Ik weet nog dat ik me afvroeg hoe ze aan die foto's kwam.
Ik liep naar mijn moeder en probeerde haar over te halen er wat aan te doen, maar mijn moeder reageerde niet op mij. Ik werd wakker en kon amper beseffen dat ik gedroomd had, de dag begon al goed.
Gelukkig ging het vandaag een stuk beter. Mijn moeder en ik stapte om 9.00u in de trein naar Alkmaar en kwamen op tijd aan, na een tijdje verdwaald te zijn in de regen. We kwamen bij van Os aan en maakten kennis met de verkoopster, ze leek niet op de vrouw uit mijn droom, gelukkig.
We kregen thee en ik liet een paar plaatjes zien. Ik zal niet in detail treden, maar de eerste jurk die ik aantrok leek niet direct op de jurk die ik in gedachten had, maar hij was geweldig.
Ik stond mezelf in de spiegel te bekijken en de realiteit drong niet echt door. Ik heb er daarna nog 5 gepast en ze haalden het allemaal niet bij de eerste. De vrouw zij dat ik een van de weinigen was die het op deze manier trof. Ze vond mijn schouders en taille geweldig en de jurk brengt alles eruit wat eruit moet komen.
Ik vond het geweldig om de jurk aan te hebben en zie mezelf er helemaal mee door het middenpad lopen in de kerk.
Ik zou graag een plaatje willen laten zien, maar omdat Ron dit ook nog wel eens kan lezen is het enige dat ik vertel: hij is rood met heeeeeeel veeeeel parels, daar houdt Ron namelijk van (ahum)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
