De gewone vrouw 7.15u-19.00u

Ze loopt buiten en bekijkt zichzelf in ieder raam, mwa, best leuk toch, denkt ze bij zichzelf. Het regent en waait terwijl ze naar het station loopt. Ze pakt een Metro (de beste krant) en De Pers (wel liefst 3 sudoku puzzles) en tja, ze kan die arme jongen van de DAG zo niet laten staan als uithangbord, dus die ook maar dan (stomme krant) Gelukkig kan ze meteen de trein in. Daar trekt ze meteen haar jas uit, want ze zweet peultjes in die warme coupe. Eerst de Metro, dan de Pers en dan de DAG lezen, bij station Zuid alledrie al uit. Ze kijkt naar de Sudoku, pff te vermoeiend op de vroege ochtend. Dan maar een boek Tolkien, na de Ban van de Ring en de Hobbit, toch maar aan de Silmarillion begonnen. Spannend en interessant, ze snapt de helft niet, zoveel namen, als hij uit is nog maar eens lezen.
Op het overstapstation stapt ze uit. 6 minuten in de kou voor de volgende trein komt. "De sneltrein heeft een vertraging van ongeveer 5 minuten" ze zucht en kruipt dieper in haar jas. In de verte ziet ze de lampen van de trein, ze denkt aan haar bus, vaarwel goede aansluiting..
Ze stapt in de trein en duikt weer in haar boek. Ondertussen stroomt de trein vol. Iemand gaat op haar jas zitten, de persoon tegenover haar strekt zijn benen. Ze zucht en kijkt naar buiten, de regen klettert over de ramen.
Het station van bestemming, ze gaat bij de deur van de trein staan en stapt uit, sprinten naar de bus, hij staat er nog. Hijgend stapt ze in, ze had niet hoeven rennen. De bus vertrekt netjes te laat.
Een paar haltes verder stapt ze uit en loopt naar kantoor. Ze groet haar collega en haalt een cappucino voor hem en chocolademelk voor zichzelf. Ze checked haar mail en doet haar werk, ze heeft er soms plezier in, soms niet.
Om 17.00 loopt ze naar de wc en vult haar flesje met water voor de terugreis.Dan loopt ze naar de bushalte, de bus is weer netjes te laat, maar ze moet toch wachten op de trein. Ze wacht op het overstapstation en ziet alweer dat ze moet staan in de trein, ze zucht, het geeft niet, nu komt de sudoku van pas.
Om 19.00 stapt ze de trein uit, moe doch verzadigd. Het is een goede dag geweest, 50 pagina's gelezen en 3 sudoku's gemaakt niet slecht voor een hard days work.

De gewone vrouw (6.30u-7.15u)

Ze wordt wakker en kijkt op de wekker, nog 1 minuut en Josh Groban zal een serenade beginnen. Ze legt vermoeid haar hoofd weer neer, misschien verkeerd gekeken....? Hoopvol kijkt ze nog een keer, maar tegen de tijd dat haar slaperige ogen de cijfertjes op de wekker kunnen ontcijferen begint Josh te zingen over haar schoonheid. Ze doet het licht aan, knippert tegen de spaarlamp en kijkt in de spiegel (als Josh haar nu kon zien zou hij spontaan zijn mond houden) ze loopt naar de wc en de badkamer, om volgens het dagelijks ritueel op de weegschaal te gaan staan....tja..dat wordt weer een balansdag (net als iedere dag het voornemen is)ze wast zich, kleed zich aan en smeert haar broodjes, dat is een hele opgave (geen trek in kaas, worst, hagelslag is lekker maar komt in de middag zo vies je tas uit) en loopt naar boven, shit, het is later dan gedacht.
Haar vriend komt uit zijn kamer, zijn werkpak aan. 7.00uur, oeps broodjes vergeten te smeren..hij geeft haar een kus 'ik hou van je, dag schat' ze staat even voor het raam en wacht op hem, ze kijkt hoe hij de kou ingaat, op zijn fiets stapt, dan kijkt hij omhoog en glimlacht, wuift haar een kus toe. Zijn serenade van vandaag en haar eerste glimlach.
Nu weet ze dat ze moet rennen, snel melk in de magnetron 2 minuten en 20 seconden, precies goed. Dan rent ze naar boven en kamt haar haar terwijl ze haar schoenen probeert te vinden en de telefoon uit de oplader haalt...piep, piep, piep...weer 2 minuut 20 van haar leven voorbij. Snel naar beneden, precies de juiste hoeveelheid brinta in de melk (na het velletje er even afgehaald te hebben)beetje zoetstof (de weegschaal liegt niet) en dan rennen, naar boven, tanden poetsen, schoenen aan, ow ja, mascara (overal behalve op haar wimpers) mp3 speler, de muziek maakt niet uit, als het maar lekker klinkt. Best lekker zo'n begin van je dagje toch

Achter mijn computer wachten op de dingen die komen gaan

Daar zit ik dan, helemaal alleen achter de computer, te wachten op de dingen die komen gaan.

Hoe kom ik daar dan he? Zo alleen achter de computer, met niets anders te doen dan wachten op de dingen die komen gaan.....?

Nou dat zal ik jullie ff vertellen. Ik loop stage....jawel, stage. En nu, zit ik hier achter mijn computer te wachten op de dingen die komen gaan. Mijn stagebegeleider komt mij zo ophalen en dan gaan we naar een cursus toe die hij geeft. Dus dat is hetgeen dat komen gaat, en daar wacht ik dan op.

Hoe ik achter mijn computer kom? Nou technisch gezien is het niet mijn computer, dat moet ik meteen wel ff rechtzetten, het is eerder de computer van mijn stagebegeleider, en omdat ik niks anders te doen heb dan wachten op de dingen die komen gaan, kan ik dat net zo goed doen achter de computer die niet van mij is, maar waar ik wel 4 dagen in de week achter zit.

Dus daar zit ik dan achter mijn computer, te wachten op de dingen die komen gaan.

Een nieuwe stap in ons leven

Het is bijna zo ver. Nog even en we gaan een nieuwe fase in. Lang hebben we gefantaseerd over dit moment en dan ineens is het daar. Wat doen we nu de tijd is aangebroken? Opnieuw beginnen, dat zeker, maar wat doen we met het oude, schuif je dat zomaar aan de kant? Steeds weer opnieuw is het een gedachte die door je hoofd schiet. "Laura, je zult het oude los moeten laten en opnieuw alles opbouwen." Het is soms best een angstige gedacht moet ik zeggen. Want hoe neem je afscheid van alles wat zo vertouwd is. Stukje voor stukje, laagje voor laagje opgebouwd, het gekoesterd, ervan gehouden....en toch, toch is het goed om opnieuw te beginnen.
Ik denk ook dat het een Bijbels principe is, het oude loslaten en opnieuw beginnen. Je talenten op deze manier blijven ontwikkelen. Misschien lukt het ons nu wel sneller, breken we een record. Blijven kijken naar de positieve kanten van het opnieuw beginnen, dat is het geheim denk ik, maar toch.....
Met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen wil ik de lezers van dit blog mee laten leven met een belangrijke stap in mijn leven, waarin ik hoop op jullie medeleven.

Dames en heren, bij deze wil ik jullie vertellen dat Ron en ik.....onze eurostaaf bijna vol hebben, het geld op de bank gaan storten en opnieuw gaan beginnen!

Jingel bels denneboom

Kerst staat voor de deur, we worden van het ene feest in het andere gegooid. Vroeger hield ik nooit zo van kerst, maar nu begin ik een echte kerstfreak te worden, heerlijk de geweldige boodschap van de komst van Jezus ondersteund met al die lichtjes, eten, verhalen en natuurlijk niet te vergeten die vrolijke kerstnummers. O Denneboom, luid klokje en nog veel meer gezelligheid.
Er is alleen een nummer waar ik verdrietig van wordt en dat is het nummer over de white christmas, dan ben ik stil en komen de tranen langzaam, want ik heb in mijn leven iets van 2 keer sneeuw gezien (en dat was misschien maar 1 keer met kerst) en dat was nog maar een heel klein laagje, zo'n laagje waarbij je, als je op de slee zit de hele tijd dat nare grrrrrr geluid van de slee op de stoep hoort.
En dan ga ik verder en verder denken, mijn kinderen zullen nooit sneeuw zien, zelfs niet in Zwitserland, want het milieu gaat hard achteruit en mijn kinderen zullen alleen maar plaatjes van een slee kunnen zien en schaatsen zullen ze helemaal niet kunnen..... Ík heb een hekel aan kerst

Mens-erger-je-niet

1.13 uur 's nachts en ik ben wakker. Hoe dat kan? Mens-erger-je-niet met vrienden spelen. Kijk, ik kan er best tegen als ik een paar keer van het bord wordt gegooid, maar na 20 keer ga ik me toch echt wel een beetje ergeren. Ik weet niet wie de Donald Duck is geweest die het spel heeft uitgevonden, maar het was vast een sadistische man die op sinterklaasavond een spel met zijn schoonmoeder moest doen, ieder jaar weer, na zoveel jaar was hij het zo zat dat hij een spel verzon waarin hij al zijn frustratie kwijt kon. Ik kan me zo voorstellen dat hij zijn schoonmoeder dan ook van het bord af keilde in plaats van sloeg en zo eigenlijk zijn diepste frustraties uitte.(Ik weet niet hoe hij het deed, maar ik weet zeker dat hij altijd won anders had hij zich geergerd aan zijn eigen spel en het niet op de markt gebracht )
Ik weet niet waarom het erger-je-niet heet omdat ik geen enkel persoon ken (behalve degene die wint) die zich niet begint te ergeren aan het spel. Je wordt er iedere twee seconden afgegooid en als je het al redt om 6 te gooien en nog een stap te mogen zetten, gooi je toch meestal 1 wat ervoor zorgt dat degene achter jouw je weer kan slaan. Weet je wat? Ik heb DE oplossing, een nieuwe naam voor dit avondvullende spel: MENS ERGER JE ROT!!!

Slaap lekker en bedenk maar, in een droom kan alles...Ik ga lekker dromen dat ik iedereen van het bord smijt en steeds het getal gooi dat ik nodig heb. Mwahaha