Daar zat ik dan, op de bank om te wachten op de schimmelexpert, ik was eerder uit het werk gekomen, reed vol paniek achter een tractor met 30km per uur over de vliet maar was gelukkig nog op tijd. Maar voor ik verder ga moet ik even iets vertellen over de geschiedenis voorafgaande aan deze, wederom, geweldige dag uit mijn leven:
Er was eens een badkamer in een klein huisje en in deze badkamer hadden zich kleine schimmelpaddestoelen genesteld omdat er iets mis was met de afzuiger van het kleine huisje, de badkamer werd er bijna door opgevreten. Maar de prins van het huis belde de woningstichting en zij stuurden natuurlijk meteen iemand om de afzuiger te maken. Er werd een operatie op het huisje uitgevoerd en tot slot werd er spul op de paddestoelen gespoten waardoor zij bijna meteen verdwenen. Het huisje kon weer opgelucht ademhalen door zijn afzuiger.
Maar dit mocht niet lang duren, het huisje was net gewend aan zijn witte plafond toen de paddenstoelen zich weer lieten zien, ze pestten het huisje en het huisje werd al zwakker en zwakker, tot verdriet van de geweldige mensen die in het huisje woonden. Ze besloten naar de bouwmarkt te gaan om het huisje te redden, maar toen zij de prijs van schimmelspul zagen en daarvan stijl achterover vielen, bedachten zij zich dat het eigenlijk een zaak van woningstichting was omdat de paddenstoelen nooit helemaal verdwenen waren.
De prins belde de woningstichting omdat de wc-bril gemaakt moest worden en omdat de paddenstoelen nu maar eens verwijderd moesten worden. Twee afzonderlijke dagen werden bepaald en de moeder van de vrouw werd uitgenodigd om op dag 1 op te passen op het huis, de wc-bril zou dan vervangen worden en, na een kleine omweg door miscommunicatie kreeg het huisje een prachtige nieuwe wc-bril.
De dag waarop de paddenstoelen geruimd zouden worden was de dag waarop een heuse schimmelexpert het huisje zou bezoeken. Het huisje was erg zenuwachtig en vroeg zijn bewoners dan ook om hem zo spik en span mogelijk te maken. Aan dit verzoek kwamen de eigenaren dan ook graag tegemoed.
Zo, dit was de geschiedenis van het geheel en dan nu: de schimmelexpert.
Zoals gezegd zat ik op de bank te wachten tot hij zou komen. Ik dacht na over wat voor een verschijning de man zou zijn. Zo'n witte overall over zijn kleding, een stofmasker op, veiligheidsbril en een koffertje om monsters in te verzamelen. Ik nam aan dat hij met een soort groot wattenstaafje langs het plafond zou schrapen, het in een reageerbuisje zou doen, meerdere gekleurde limonadeachtige kleurvloeistof op de monsters zou spuiten en daarna ons huis zou ontruimen omdat er een nieuwe paddenstoel ontdekt zou zijn.
Eindelijk ging de bel. Ik rende naar beneden, opende de deur en daar stond hij dan: een dikke man met een grote baard, stinkend naar de sigaretten en overladen met een stofwolk, zijn fleecetrui was gevlekt en stonk naar bouwplaatsen. Hij gaf me een rauwe, ruwe hand en zei dat ik naar boven kon gaan. Ik opende de badkamer, mezelf verbazend dat hij geen ladder, koffer of wat dan ook bij zich had. Ik had het mis, hij pakte een schroevendraaier en begon op het plafond en de muur te beuken. Liep de badkamer uit, deed de deur open en dicht, ging weer in de badkamer staan en deed de deur dicht. Liep de deur weer uit, ging de slaapkamer in (welke ik natuurlijk niet had opgeruimd) en was even bang dat hij met de schroevendraaier door ons fotobehang zou beuken. Weer begon hij op de muur te kloppen, verklaarde dat onze muur scheef liep (NEE, ECHT?????duh) en liep de badkamer weer in.
Hij mompelde wat over de tegels en een bagger badkamerplafond. Ik hoopte dat het huis dat niet gehoord had. Hij zei dat ik spul zou krijgen om de schimmel mee weg te halen. Wees op zijn trui terwijl hij mij vertelde dat hij ik op mijn kleding moest letten als ik het opspoot omdat je witte kringen kreeg als de chloor erin trok. (dit verklaarde enigszins het smoezelige uiterlijk van de man) Ik kreeg een gratis flesje schimmelspul en er wordt een rooster in de deur gemaakt. Maar....zei hij, als het flesje leeg is moet je het zelf kopen...whatever.
Weet je, de man was aardig en misschien een beetje onorthodox naar mijn badkamertje toe, maar hij deed zijn werk wel goed. Maar ergens, diep van binnen, ben ik toch wel teleurgesteld dat de wattenstaafjes er niet aan te pas kwamen. Ik denk dat ik vanmiddag zelf maar even met wattenstaafjes aan de gang ga en ik heb ook nog limonade.
dinsdag 13 april 2010
maandag 12 april 2010
Een collegiaal samenzijn
Het was een bijzonder zware werkdag geweest voor verschillende collega's maar gelukkig hadden we iets leuks in het verschiet. We hadden namelijk een avondje gepland om met elkaar te eten en een film te kijken. We rouwden even over de gedachte dat een van de collega's ziek was en er niet bij kon zijn, maar na de twee minuten stilte besloten we toch maar over te gaan op de orde van de dag. Twee collega's gingen koken, de geuren die uit de keuken kwamen waren om bij te watertanden, en ik bleef natuurlijk lekker lui op de bank zitten met een andere collega. Tja waarom zou je met zn allen in de keuken staan toch ;-)
Toen het eten klaar was gingen we lekker aan tafel zitten en daar verscheen bijna een volledig varken, omwikkeld met spek, druipend van de brie-vulling. Een lekkere salade maakte het geheel kleurrijk en de aardappelkrieltjes maakte het geheel af. We schepten ons bord vol en genoten met volle teugen, wat een heerlijkheid!
Toen de borden leeg waren vertelde de inkoop-kook-collega welk toetje zij voor ons had geregeld.: stroopwafelijs (de echte, die ook daadwerkelijk naar stroopwafelijs smaakt!!!) We waren geschokt, horrorgevoelens kwamen bovendrijven, we zijn toch allemaal aan de lijn, we kauwen toch niet voor niets op droge rijstwafels waarvan de geur een hele zaal platlegt en waar minder calorieen inzitten dan in een raket-ijsje!
Maar dit gevoel maakte al snel plaats voor een verrukking, verlangen en diepgewortelde blijdschap. Stroopwafelijs! "Nou als je het dan toch eens doet, moet je het goed doen' verkondigden we terwijl de bakken volgepropt werden met het hemelse ijs. We aten het heerlijk op de bankop terwijl we nog even over een voorgevallen werkgerelateerde situatie spraken. We lachten nog even bij wat voorbijkomende bananensplit-filmpjes van vallende kinderen (die natuurlijk geen pijn ervaarden na de val) en daarna was het tijd voor de film.
Het is een aparte film, die ik meegenomen had, The phantom of the opera. Hoe we daarbij kwamen, nou.....ik ben eerder met 2 collega's naar Alice in wonderland geweest waar een preview voorbij kwam van The bounty hunter (snap je t nog?) en daarin speelt Gerard Butler en die speelt ook in the phantom of the opera en zo is het cirkeltje weer rond! AMAZING!
We maakten een sloot thee voor iedereen, blindeerden de ramen en nestelden ons in de bank, stoel en dinges. Wat een geluid, wat een muziek, piepende oren en tranentrekkende liefdesverklaringen beschrijven deze film. Zo nu en dan stond de huiseigencollega op om haar versie van de Broadway musical te laten horen welke natuurlijk veeeeel slechter was als onze zingende sterren uit de film (maar dat moet je maar niet tegen haar zeggen)
Tijdens de film werd hij enkele malen stilgezet voor collega's die moesten plassen, collega's die moesten voorzien in thee (zodat nog een keer plaspauze verzekerd was) en...jaja...zelfs na de stroopwafelijs....moesten voorzien in toastjes met verschillende kaassoorten en salade. Hoeveel calorieen, koolhydraten of vet erin zat weet ik niet, maar het was erg (veel te) lekker!
De avond eindigde natuurlijk veel te laat en met een volle blaas na al die sloten thee die ik opgedronken had, en aangezien we allemaal de volgende dag moesten werken werd ook dat een brak dagje. Ach, je moet wat over hebben voor teambuilding!
PS Ik had wel de afwas gedaan.
Toen het eten klaar was gingen we lekker aan tafel zitten en daar verscheen bijna een volledig varken, omwikkeld met spek, druipend van de brie-vulling. Een lekkere salade maakte het geheel kleurrijk en de aardappelkrieltjes maakte het geheel af. We schepten ons bord vol en genoten met volle teugen, wat een heerlijkheid!
Toen de borden leeg waren vertelde de inkoop-kook-collega welk toetje zij voor ons had geregeld.: stroopwafelijs (de echte, die ook daadwerkelijk naar stroopwafelijs smaakt!!!) We waren geschokt, horrorgevoelens kwamen bovendrijven, we zijn toch allemaal aan de lijn, we kauwen toch niet voor niets op droge rijstwafels waarvan de geur een hele zaal platlegt en waar minder calorieen inzitten dan in een raket-ijsje!
Maar dit gevoel maakte al snel plaats voor een verrukking, verlangen en diepgewortelde blijdschap. Stroopwafelijs! "Nou als je het dan toch eens doet, moet je het goed doen' verkondigden we terwijl de bakken volgepropt werden met het hemelse ijs. We aten het heerlijk op de bankop terwijl we nog even over een voorgevallen werkgerelateerde situatie spraken. We lachten nog even bij wat voorbijkomende bananensplit-filmpjes van vallende kinderen (die natuurlijk geen pijn ervaarden na de val) en daarna was het tijd voor de film.
Het is een aparte film, die ik meegenomen had, The phantom of the opera. Hoe we daarbij kwamen, nou.....ik ben eerder met 2 collega's naar Alice in wonderland geweest waar een preview voorbij kwam van The bounty hunter (snap je t nog?) en daarin speelt Gerard Butler en die speelt ook in the phantom of the opera en zo is het cirkeltje weer rond! AMAZING!
We maakten een sloot thee voor iedereen, blindeerden de ramen en nestelden ons in de bank, stoel en dinges. Wat een geluid, wat een muziek, piepende oren en tranentrekkende liefdesverklaringen beschrijven deze film. Zo nu en dan stond de huiseigencollega op om haar versie van de Broadway musical te laten horen welke natuurlijk veeeeel slechter was als onze zingende sterren uit de film (maar dat moet je maar niet tegen haar zeggen)
Tijdens de film werd hij enkele malen stilgezet voor collega's die moesten plassen, collega's die moesten voorzien in thee (zodat nog een keer plaspauze verzekerd was) en...jaja...zelfs na de stroopwafelijs....moesten voorzien in toastjes met verschillende kaassoorten en salade. Hoeveel calorieen, koolhydraten of vet erin zat weet ik niet, maar het was erg (veel te) lekker!
De avond eindigde natuurlijk veel te laat en met een volle blaas na al die sloten thee die ik opgedronken had, en aangezien we allemaal de volgende dag moesten werken werd ook dat een brak dagje. Ach, je moet wat over hebben voor teambuilding!
PS Ik had wel de afwas gedaan.
Clash of the titans
Ik ben gister naar 'Clash of the titans' geweest, een mythologisch verhaal over krachtige wezens, maar wat ik niet wist was dat ik de dag erna in zelf aan de rand van een titanengevecht zou staan.
Het begon als een gewone maandag, ik ging naar mijn werk (oke ik geef toe, met de auto, maar ik had genoeg smoesjes om dat te rechtvaardigen) en daar wandelde ik de volledige werkdag door. Na deze werkdag voelde ik me alsof ik er een werkweek op had zitten, maar ook dat was niets nieuws. Ik ging weer naar huis, ontspande me even achter de computer met de vernieuwing van mijn blog en begon daarna aan het eten, een heerlijke volkoren macaronischotel. We aten terwijl we een filmpje keken op rtl's uitzending gemist en daarna begon ik aan de studie voor de jeugd. Zoals ik al zei 'een gewone maandag.'
Maar daar eindigde de maandag niet, om 20.00u was het namelijk tijd om aan conditiezwemmen te doen, zoals elke maandag, behalve tweede paasdag. We stapten in de auto en ontmoette collega en friend voor de deur. Nergens een teken van collega A en vriend A (whahaha dat maakt samen AA-drinks) We kleedde maar om, nog geen teken van AA, we waren natuurlijk diep beledigd dat zij het zo af lieten weten (en maakten ons natuurlijk stiekem een beetje zorgen.) En in deze momenten, waarin wij ons lieten zakken in het koude water, onszelf samenpersend om enige warmte te bewaren, zagen wij iets vreemds op de rand van het bad staan. Het was een raar figuur, dat helemaal niet leek op de badbeul die wij verwachten. Maar hij droeg het welbekende shirt van badbeulen dus het kon bijna niet anders....het was een, voor ons, nieuwe badbeul....(de klank van een horrorgeluid)
Gelukkig, daar waren A en A, nu konden we gerust zwemmen...KOUD!!! De vreemde figuur stond op de rand en begon meteen te vertellen, toen collega A even naar de wc was, dat we een driehoek moesten doen: 2,4,6,8 en terug zoals je wilde....zie de vraagtekens nog hangen......15 seconden rust. Inmiddels was de helft van AA teruggekomen en zei tegen de badfiguur dat het onmogelijk was om dat te zwemmen (zij zwemt al in baan 2 dus zij kan het weten) De badfiguur stribbelde tegen met een ik-weet-het-heus-wel-houding. Maar daar was collega A niet van onder de indruk, zij was vroeger ook badbeul geweest dus zij had er ook wel verstand van en als ik het zo eens bekeek had de badfiguur dat niet echt. Jaja en daar was de strijd van de titanen, ik zette een stap dichter naar de rand en hoopte te overleven.
Nou collega A kreeg het voor elkaar, wij mochten 30 seconden rust, maar daarmee was onze plaats meteen bezegeld voor de rest van de avond: die van pispaal. De badfiguur lette bijzonder op ons, joeg Ron (die ook lekker mee was) meteen tegen zich in het harnas door te vertellen dat hij zijn benen 'krachtiger moest sluiten en moest uitdrijven' (Ja ron duh!) Collega Laura deed het niet veel beter, zij moest haar hoofd onder water doen. De figuur had ons allen inmiddels zo op de zenuwen gewerkt dat Ron uitte dat de beste man zelf wel eens mocht gaan zwemmen (doelend op zijn buikige aanhang) en Laura deed of ze hem niet hoorde.
De titanenstrijd was gevoerd, maar degene die de nederlaag had gevoeld begon te trappen naar de laagste rang (en lieve mensen helaas is dat baan 1, jaja wij dus) Naast de constante kijk op hoe slecht je wel niet zwom begon hij daarna te vertellen dat iedereen 4 banen borstcrawl moest doen, maar dat 'jullie' (doelend op ons groepje in baan 1) wel 2 banen schoolslag mochten zwemmen. En nadat soortgelijks een aantal keer gebeurt was besloot ik mij te wreken in het geschreven woord, waar ik mijn blog dus op dit moment voor gebruik ('persvrijheid.') Hetgeen natuurlijk niet erg christelijk is, maar wel erg menselijk.
Maar we redde de avond door, waarna we lekker in het warme badje konden uitdrijven. We lachten en bespraken de dag, het gewicht van een ieder en vooral de prestaties van de badfiguur. We voelden ons simpelweg een beetje te kakken gezet. Maar we hadden gezwommen en daar ging het om. De schijnheilige opmerking "bedankt he, het was erg leuk" tegen de badfiguur, kwam dus ook niet van mij.....maar luidde de opstand van het gepeupel tegen de zwakkere titaan in, ben blij dat de sterkste titaan A nog altijd aan onze kant staat.
Besloot tijdens het douchen nog wel even mijn knipje uit de strippenkaart terug te vragen want ik vind dat ik voor deze les van de badfiguur niet had hoeven betalen.
Het begon als een gewone maandag, ik ging naar mijn werk (oke ik geef toe, met de auto, maar ik had genoeg smoesjes om dat te rechtvaardigen) en daar wandelde ik de volledige werkdag door. Na deze werkdag voelde ik me alsof ik er een werkweek op had zitten, maar ook dat was niets nieuws. Ik ging weer naar huis, ontspande me even achter de computer met de vernieuwing van mijn blog en begon daarna aan het eten, een heerlijke volkoren macaronischotel. We aten terwijl we een filmpje keken op rtl's uitzending gemist en daarna begon ik aan de studie voor de jeugd. Zoals ik al zei 'een gewone maandag.'
Maar daar eindigde de maandag niet, om 20.00u was het namelijk tijd om aan conditiezwemmen te doen, zoals elke maandag, behalve tweede paasdag. We stapten in de auto en ontmoette collega en friend voor de deur. Nergens een teken van collega A en vriend A (whahaha dat maakt samen AA-drinks) We kleedde maar om, nog geen teken van AA, we waren natuurlijk diep beledigd dat zij het zo af lieten weten (en maakten ons natuurlijk stiekem een beetje zorgen.) En in deze momenten, waarin wij ons lieten zakken in het koude water, onszelf samenpersend om enige warmte te bewaren, zagen wij iets vreemds op de rand van het bad staan. Het was een raar figuur, dat helemaal niet leek op de badbeul die wij verwachten. Maar hij droeg het welbekende shirt van badbeulen dus het kon bijna niet anders....het was een, voor ons, nieuwe badbeul....(de klank van een horrorgeluid)
Gelukkig, daar waren A en A, nu konden we gerust zwemmen...KOUD!!! De vreemde figuur stond op de rand en begon meteen te vertellen, toen collega A even naar de wc was, dat we een driehoek moesten doen: 2,4,6,8 en terug zoals je wilde....zie de vraagtekens nog hangen......15 seconden rust. Inmiddels was de helft van AA teruggekomen en zei tegen de badfiguur dat het onmogelijk was om dat te zwemmen (zij zwemt al in baan 2 dus zij kan het weten) De badfiguur stribbelde tegen met een ik-weet-het-heus-wel-houding. Maar daar was collega A niet van onder de indruk, zij was vroeger ook badbeul geweest dus zij had er ook wel verstand van en als ik het zo eens bekeek had de badfiguur dat niet echt. Jaja en daar was de strijd van de titanen, ik zette een stap dichter naar de rand en hoopte te overleven.
Nou collega A kreeg het voor elkaar, wij mochten 30 seconden rust, maar daarmee was onze plaats meteen bezegeld voor de rest van de avond: die van pispaal. De badfiguur lette bijzonder op ons, joeg Ron (die ook lekker mee was) meteen tegen zich in het harnas door te vertellen dat hij zijn benen 'krachtiger moest sluiten en moest uitdrijven' (Ja ron duh!) Collega Laura deed het niet veel beter, zij moest haar hoofd onder water doen. De figuur had ons allen inmiddels zo op de zenuwen gewerkt dat Ron uitte dat de beste man zelf wel eens mocht gaan zwemmen (doelend op zijn buikige aanhang) en Laura deed of ze hem niet hoorde.
De titanenstrijd was gevoerd, maar degene die de nederlaag had gevoeld begon te trappen naar de laagste rang (en lieve mensen helaas is dat baan 1, jaja wij dus) Naast de constante kijk op hoe slecht je wel niet zwom begon hij daarna te vertellen dat iedereen 4 banen borstcrawl moest doen, maar dat 'jullie' (doelend op ons groepje in baan 1) wel 2 banen schoolslag mochten zwemmen. En nadat soortgelijks een aantal keer gebeurt was besloot ik mij te wreken in het geschreven woord, waar ik mijn blog dus op dit moment voor gebruik ('persvrijheid.') Hetgeen natuurlijk niet erg christelijk is, maar wel erg menselijk.
Maar we redde de avond door, waarna we lekker in het warme badje konden uitdrijven. We lachten en bespraken de dag, het gewicht van een ieder en vooral de prestaties van de badfiguur. We voelden ons simpelweg een beetje te kakken gezet. Maar we hadden gezwommen en daar ging het om. De schijnheilige opmerking "bedankt he, het was erg leuk" tegen de badfiguur, kwam dus ook niet van mij.....maar luidde de opstand van het gepeupel tegen de zwakkere titaan in, ben blij dat de sterkste titaan A nog altijd aan onze kant staat.
Besloot tijdens het douchen nog wel even mijn knipje uit de strippenkaart terug te vragen want ik vind dat ik voor deze les van de badfiguur niet had hoeven betalen.
donderdag 1 april 2010
Blubblub gewichten en borsthaar
Jaja daar was ik dan weer, helemaal klaar voor een avondje conditiezwemmen. Ik kocht een strippenkaart omdat ik besloten heb er toch maar een vast gebruik van te maken en toogde naar de kleedkamer om mij om te kleden in mijn nieuwe badpak. Vandaag hadden we de beul in zwemkleding (een aangepaste vorm van de wolf in schaapskleding) zoals collega Laura haar noemt.
Laura en ik sprongen in baan 1 want in baan 5 zwemt een meneer waar ik steeds maar voor zijn voeten (uhm handen) zwem. Het was redelijk leeg in baan 1 (maar 4 personen) dus wij konden lekker doorzwemmen. We begonnen met 10 minuten sprinten (1 baan sprinten, 30 seconden rust) sprinten komt er voor mij op neer dat ik de overkant zo snel mogelijk haal zonder op de bodem van het 3,5 meter diepe bad terecht kom. Vervolgens hang ik puffend en hijgend aan het springplankje boven de baan tot de 30 seconden voorbij zijn.
Maar in eerdere blogs heb ik natuurlijk al verteld over de 'normale' sprintopdrachten, borstcrawls en andere vreselijkheden. Daarom zal ik daar nu niet meer over uitwijden. Maar dit zegt niet dat er niet nog genoeg nieuws te vertellen is.
Eigenlijk wilde ik dit blog "conditiezwemmen onder water noemen" maar er gebeurde daarna nog meer leuks, wat ook in de titel moest voorkomen. Terwijl wij onze baantjes "rust" aan het zwemmen waren werden er gewichtjes neergelegd op de rand, deze moesten wij om onze enkels binden (voor degenen die denken dat de gewichten van die stokjes zijn met 2 gewichtjes eraan, er zijn nog andere vormen) Dus wij bonden de gewichten om onze enkels en begonnen te zwemmen, je werd erdoor naar beneden getrokken en ik moest bijna watertrappelend door het water om nu niet alleen maar blubblubblub te hoeven schrijven in mijn ervaringen en de reddingsbrigade zwom voor ons, dus die was al weg dus er was ook geen hoop meer op redding.
Ik ben blij dat de badmevrouw me niet in de gaten hield tijdens het (8 minuten!!!!!!) zwemmen met gewichten, want ik had alle techniek overboord gegooid en ik weet zeker dat als ze dat gezien had, ze met de welbekende haak was gekomen om me uit het bad te sleuren en me ten voorbeeld te stellen voor iedereen dat je het zo echt niet moet doen.
Maar de gewichtjes mochten af en we hadden het toch maar mooi vol gehouden. ow yeah! Toen we dachten dat we klaar waren (het was 21.20u) begon de badmevrouw nog meer opdrachten te geven (vlinderslag!!) en poloslag, dit is bborstcrawl met je hoofd boven water waarbij je korte slagen maakt en eruit ziet als een......nou ja.....weirdo. Dit werd helemaal duidelijk toen de stoere mannen in baan 3 (die volgens de kerel van collega Ans alleen maar een grote bek hebben en volgens mij alleen maar in baan 3 komen omdat ze goed met water kunnen spetteren) een bal kregen en deze met hun neus aanduwden terwijl zij die polocrawl deden. Helemaal volgens de regels hoor, maar het zag er een beetje uit als de hond van mijn ouders als hij met zijn voetbal zwemt (with al due respect).
Bijna waren we klaar, maar toen ik de badjuf de vraag stelde hoe de ellenbogen gehouden moesten worden bij het zwemmen was ik de pineut. Ze legde het uit en zei vervolgens "ik kijk hoor" en terwijl bijna iedereen al aan de rand hing, mocht ik nog een baantje, ik deed het heel goed onder aanmoediging van de badbeul, maar 25 meter in een pas aangeleerde slag is, om het zo maar te zeggen, ZWAAR!!! Maar ik redde het< denk er wel over om de badjuf toch maar badbeul te gaan noemen, zoals haar collega van de maandag!
En dan staat er in de titel nog iets over borsthaar, maar ter bescherming van onderlinge relaties, collegiale relaties en privacy, laat ik het toch maar hierbij: er was iets met niet natuurlijk borsthaar.......
Laura en ik sprongen in baan 1 want in baan 5 zwemt een meneer waar ik steeds maar voor zijn voeten (uhm handen) zwem. Het was redelijk leeg in baan 1 (maar 4 personen) dus wij konden lekker doorzwemmen. We begonnen met 10 minuten sprinten (1 baan sprinten, 30 seconden rust) sprinten komt er voor mij op neer dat ik de overkant zo snel mogelijk haal zonder op de bodem van het 3,5 meter diepe bad terecht kom. Vervolgens hang ik puffend en hijgend aan het springplankje boven de baan tot de 30 seconden voorbij zijn.
Maar in eerdere blogs heb ik natuurlijk al verteld over de 'normale' sprintopdrachten, borstcrawls en andere vreselijkheden. Daarom zal ik daar nu niet meer over uitwijden. Maar dit zegt niet dat er niet nog genoeg nieuws te vertellen is.
Eigenlijk wilde ik dit blog "conditiezwemmen onder water noemen" maar er gebeurde daarna nog meer leuks, wat ook in de titel moest voorkomen. Terwijl wij onze baantjes "rust" aan het zwemmen waren werden er gewichtjes neergelegd op de rand, deze moesten wij om onze enkels binden (voor degenen die denken dat de gewichten van die stokjes zijn met 2 gewichtjes eraan, er zijn nog andere vormen) Dus wij bonden de gewichten om onze enkels en begonnen te zwemmen, je werd erdoor naar beneden getrokken en ik moest bijna watertrappelend door het water om nu niet alleen maar blubblubblub te hoeven schrijven in mijn ervaringen en de reddingsbrigade zwom voor ons, dus die was al weg dus er was ook geen hoop meer op redding.
Ik ben blij dat de badmevrouw me niet in de gaten hield tijdens het (8 minuten!!!!!!) zwemmen met gewichten, want ik had alle techniek overboord gegooid en ik weet zeker dat als ze dat gezien had, ze met de welbekende haak was gekomen om me uit het bad te sleuren en me ten voorbeeld te stellen voor iedereen dat je het zo echt niet moet doen.
Maar de gewichtjes mochten af en we hadden het toch maar mooi vol gehouden. ow yeah! Toen we dachten dat we klaar waren (het was 21.20u) begon de badmevrouw nog meer opdrachten te geven (vlinderslag!!) en poloslag, dit is bborstcrawl met je hoofd boven water waarbij je korte slagen maakt en eruit ziet als een......nou ja.....weirdo. Dit werd helemaal duidelijk toen de stoere mannen in baan 3 (die volgens de kerel van collega Ans alleen maar een grote bek hebben en volgens mij alleen maar in baan 3 komen omdat ze goed met water kunnen spetteren) een bal kregen en deze met hun neus aanduwden terwijl zij die polocrawl deden. Helemaal volgens de regels hoor, maar het zag er een beetje uit als de hond van mijn ouders als hij met zijn voetbal zwemt (with al due respect).
Bijna waren we klaar, maar toen ik de badjuf de vraag stelde hoe de ellenbogen gehouden moesten worden bij het zwemmen was ik de pineut. Ze legde het uit en zei vervolgens "ik kijk hoor" en terwijl bijna iedereen al aan de rand hing, mocht ik nog een baantje, ik deed het heel goed onder aanmoediging van de badbeul, maar 25 meter in een pas aangeleerde slag is, om het zo maar te zeggen, ZWAAR!!! Maar ik redde het< denk er wel over om de badjuf toch maar badbeul te gaan noemen, zoals haar collega van de maandag!
En dan staat er in de titel nog iets over borsthaar, maar ter bescherming van onderlinge relaties, collegiale relaties en privacy, laat ik het toch maar hierbij: er was iets met niet natuurlijk borsthaar.......
maandag 22 maart 2010
Een avondje zwemmen
Veel mensen hebben enorm veel interesse in mijn nieuw gevonden hobby: het conditiezwemmen! En omdat ik iedereen natuurlijk wil vertellen hoe geweldig het is heb ik besloten dit blog te schrijven waarin ik jullie meeneem voor een avondje zwemmen. Ik zou bijna zeggen "doe je ogen dicht en ervaar het" maar dan kun je niet meer lezen dus je zult je op een andere manier in moeten leven...misschien kun je de tenen in een badje water doen ofzo...
Nou daar gaan we dan:
Het is kwart over 7, we hoeven er pas om 19.55 te zijn dus tijd genoeg. Neem nog een kopje thee of kijk nog even het nieuws op tv. Het is 19.45 nog even de badkleding pakken, handdoek en als je wilt wat douchespullen. Ai, 19.50 snel in de auto en op naar het zwembad. Haasten, haasten auto parkeren en naar binnen, we zijn de eerste, blijkbaar had mijn collega Laura ook moeite met de tijd. Ah daar komt ze al. Betalen bij de kassa, tjonge die mevrouw weet wel van wisselen, floep floef daar ligt ons wisselgeld op de toonbank. Snel naar binnen. Heb je €0,20 voor het kluisje? Ow nou je spullen kunnen er bij mij wel in.
Zoek je hokje en kleed je om. Als je klaar bent geef je een gil en loop je naar het kluisje. Ow daar is Ans ook al nou dat is mooi. We lopen samen naar het marinebad. Het is inderdaad indrukwekkend, nee, niet omdat het zo'n mooi bad is, maar omdat je beseft dat je hier baantjes van 25 meter trekt. Je kijkt het water in. Hier staan al een aantal mensen te rillen, anderen 'zwemmen in.' "Tjonge het water is kouder als anders" zegt Ans. Jaja dat is een lekkere oppepper om erin te springen! Dapper springen we erin. KOUD :freezing: Langzaam veranderen we in een grote ijsklont. "Je moet inzwemmen, dan krijg je het warm." Je gaat op je buik liggen en trekt 25 meter heen en 25 meter terug...resultaat brrrr geen!
De les begint. Eerst 10 minuten zwemmen waarvan 1 minuut sprinten en dan een halve minuut rust. Er is nog even verwarring over wie de tijd bijhoud, de badbeul of jij zelf, uiteindelijk houd de badbeul het bij, die heeft tenslotte een stopwatch! Ga jij maar eerst..ow je wilt dat ik eerst ga, oke. Tegen de tijd dat wij bepaald hebben wie er eerst gaat hebben de mensen in baan 2,3,4 (de banen voor snelle mensen) al een baan getrokken. Zwemmen, ja gaat goed, nee hoor je hoeft ze niet bij te houden, gewoon op je eigen tempo. Pff de rust hebben we wel nodig, ff op adem komen, ow halve minuut alweer voorbij, ga ervoor!
Zo nu tijd om te luisteren naar de volgende opdracht ah we mogen even 4 banen bijkomen. Rustig zwemmen, ja ik weet het, het is voor ons beginnende zwemmers net zo zwaar om die 4 banen bij te komen als het is om te sprinten omdat we al genoeg moeite hebben om ons drijvende te houden als je 6 banen getrokken hebt.
Nou lekker bijgekomen hoor die 4 banen :hitchhike: (whatever) Volgende opdracht is 10 minuten banen trekken en kijken hoeveel je er kunt doen. 12 banen moet makkelijk kunnen! aldus de badbeul...mmm dat is dus 300 meter zwemmen. Kom op we gaan ervoor, nee laat je niet opjagen door de dolfijnen in baan 2 en de walvissen in baan 3 die trainen al tijden. Tjonge jonge wel een hoop weerslag deze keer (de mensen in baan 3 en 2 zwemmen zo hard dat wij de golven voor onze kiezen krijgen die deze walvissen maken, inderdaad wij hebben het het moeilijkst in deze baan, als wij in baan 3 zaten hielden wij het ook wel bij!) Baan 7 gaat goed! Laura komt voorbij en zegt dat ze er al 18 heeft gedaan, whahaha, ze is zo snel dat we het niet eens zien! Tijd voorbij en ja hoor, we hebben 12 banen schoolslag achter de rug! :graduate: Klaar voor baan 2 whahaha nou ja toch maar niet.
We horen de andere zwemmers praten, het water staat te hoog waardoor het wel een golfslagbad lijkt. Alle zwemmers hebben er last van. Ja en wij hebben ook nog weerslag, zwaarder wordt het echt niet. Wij zijn zo de beste vandaag :headbang:
WAT!!!!???? We moeten nog 4 banen rust! Tjonge jonge hebben we net 12 banen gehad kunnen we er weer 4 banen bijdoen. Waarom deden we dit ook al weer? Ow bedankt, ja je hebt gelijk, voor de lijn en de conditie!
Zo 10 minuten polosprint, dat is borstcrawl met het hoofd boven water en korte slagen, een halve baan en dan 1,5 baan rust. Ow de badjuf fluit weer, wat is er? "We gaan het anders doen!" Op je rug, de badjuf ligt op het randje van het bad, tenen en knieen boven water en peddelen met je armen. 8-o Nou daar gaan we dan, boven water, peddelen, blubblubblub, nou gewoon dooroefenen, weer boven water komen tenen en knieeen boven water blubblub, doorpeddelen blubblub, sjongejongejonge! Nou komen we boven het 3,5 meter diep gedeelte, (daar woont kapitein Ortega van de smurfen ow hahaha van de snorkels natuuurlijk en als je heel goed kijkt zie je de Nautilus van kapitein Nemo ook varen) kom we zwemmen wel weer even naar onddiep want de titanic is er niks bij, ow jij bent er wel goed in, nou peddel dan maar lekker door.
Jeej we mogen uitzwemmen! We zijn klaar. Bij elkaar echt 40 minuten kneppelhard gezwommen. We hadden wel veel weerslag vandaag en er was een heel dik gespierde man in baan 3 die deed er ook geen goed aan voor ons. En dan hadden we natuurlijk het hoge water, daar klaagden zelfs de mensen in baan 3 over. Nou we gaan nog ff lekker in het warme badje zitten, tot we het koud krijgen. Nog ff kletsen met Laura en Ans, dan douchen. Lekker onder die warme straal. We moeten weer wachten op de mannen, maar als die eindelijk klaar zijn naar de kluisjes en omkleden. Je moet zelf kiezen of je de onderbroek aandoet want dat is sneller.
We zijn allemaal tegelijk klaar, lopen de parkeerplaats op en gaan allen onze eigen weg. Tot donderdag!
Nou daar gaan we dan:
Het is kwart over 7, we hoeven er pas om 19.55 te zijn dus tijd genoeg. Neem nog een kopje thee of kijk nog even het nieuws op tv. Het is 19.45 nog even de badkleding pakken, handdoek en als je wilt wat douchespullen. Ai, 19.50 snel in de auto en op naar het zwembad. Haasten, haasten auto parkeren en naar binnen, we zijn de eerste, blijkbaar had mijn collega Laura ook moeite met de tijd. Ah daar komt ze al. Betalen bij de kassa, tjonge die mevrouw weet wel van wisselen, floep floef daar ligt ons wisselgeld op de toonbank. Snel naar binnen. Heb je €0,20 voor het kluisje? Ow nou je spullen kunnen er bij mij wel in.
Zoek je hokje en kleed je om. Als je klaar bent geef je een gil en loop je naar het kluisje. Ow daar is Ans ook al nou dat is mooi. We lopen samen naar het marinebad. Het is inderdaad indrukwekkend, nee, niet omdat het zo'n mooi bad is, maar omdat je beseft dat je hier baantjes van 25 meter trekt. Je kijkt het water in. Hier staan al een aantal mensen te rillen, anderen 'zwemmen in.' "Tjonge het water is kouder als anders" zegt Ans. Jaja dat is een lekkere oppepper om erin te springen! Dapper springen we erin. KOUD :freezing: Langzaam veranderen we in een grote ijsklont. "Je moet inzwemmen, dan krijg je het warm." Je gaat op je buik liggen en trekt 25 meter heen en 25 meter terug...resultaat brrrr geen!
De les begint. Eerst 10 minuten zwemmen waarvan 1 minuut sprinten en dan een halve minuut rust. Er is nog even verwarring over wie de tijd bijhoud, de badbeul of jij zelf, uiteindelijk houd de badbeul het bij, die heeft tenslotte een stopwatch! Ga jij maar eerst..ow je wilt dat ik eerst ga, oke. Tegen de tijd dat wij bepaald hebben wie er eerst gaat hebben de mensen in baan 2,3,4 (de banen voor snelle mensen) al een baan getrokken. Zwemmen, ja gaat goed, nee hoor je hoeft ze niet bij te houden, gewoon op je eigen tempo. Pff de rust hebben we wel nodig, ff op adem komen, ow halve minuut alweer voorbij, ga ervoor!
Zo nu tijd om te luisteren naar de volgende opdracht ah we mogen even 4 banen bijkomen. Rustig zwemmen, ja ik weet het, het is voor ons beginnende zwemmers net zo zwaar om die 4 banen bij te komen als het is om te sprinten omdat we al genoeg moeite hebben om ons drijvende te houden als je 6 banen getrokken hebt.
Nou lekker bijgekomen hoor die 4 banen :hitchhike: (whatever) Volgende opdracht is 10 minuten banen trekken en kijken hoeveel je er kunt doen. 12 banen moet makkelijk kunnen! aldus de badbeul...mmm dat is dus 300 meter zwemmen. Kom op we gaan ervoor, nee laat je niet opjagen door de dolfijnen in baan 2 en de walvissen in baan 3 die trainen al tijden. Tjonge jonge wel een hoop weerslag deze keer (de mensen in baan 3 en 2 zwemmen zo hard dat wij de golven voor onze kiezen krijgen die deze walvissen maken, inderdaad wij hebben het het moeilijkst in deze baan, als wij in baan 3 zaten hielden wij het ook wel bij!) Baan 7 gaat goed! Laura komt voorbij en zegt dat ze er al 18 heeft gedaan, whahaha, ze is zo snel dat we het niet eens zien! Tijd voorbij en ja hoor, we hebben 12 banen schoolslag achter de rug! :graduate: Klaar voor baan 2 whahaha nou ja toch maar niet.
We horen de andere zwemmers praten, het water staat te hoog waardoor het wel een golfslagbad lijkt. Alle zwemmers hebben er last van. Ja en wij hebben ook nog weerslag, zwaarder wordt het echt niet. Wij zijn zo de beste vandaag :headbang:
WAT!!!!???? We moeten nog 4 banen rust! Tjonge jonge hebben we net 12 banen gehad kunnen we er weer 4 banen bijdoen. Waarom deden we dit ook al weer? Ow bedankt, ja je hebt gelijk, voor de lijn en de conditie!
Zo 10 minuten polosprint, dat is borstcrawl met het hoofd boven water en korte slagen, een halve baan en dan 1,5 baan rust. Ow de badjuf fluit weer, wat is er? "We gaan het anders doen!" Op je rug, de badjuf ligt op het randje van het bad, tenen en knieen boven water en peddelen met je armen. 8-o Nou daar gaan we dan, boven water, peddelen, blubblubblub, nou gewoon dooroefenen, weer boven water komen tenen en knieeen boven water blubblub, doorpeddelen blubblub, sjongejongejonge! Nou komen we boven het 3,5 meter diep gedeelte, (daar woont kapitein Ortega van de smurfen ow hahaha van de snorkels natuuurlijk en als je heel goed kijkt zie je de Nautilus van kapitein Nemo ook varen) kom we zwemmen wel weer even naar onddiep want de titanic is er niks bij, ow jij bent er wel goed in, nou peddel dan maar lekker door.
Jeej we mogen uitzwemmen! We zijn klaar. Bij elkaar echt 40 minuten kneppelhard gezwommen. We hadden wel veel weerslag vandaag en er was een heel dik gespierde man in baan 3 die deed er ook geen goed aan voor ons. En dan hadden we natuurlijk het hoge water, daar klaagden zelfs de mensen in baan 3 over. Nou we gaan nog ff lekker in het warme badje zitten, tot we het koud krijgen. Nog ff kletsen met Laura en Ans, dan douchen. Lekker onder die warme straal. We moeten weer wachten op de mannen, maar als die eindelijk klaar zijn naar de kluisjes en omkleden. Je moet zelf kiezen of je de onderbroek aandoet want dat is sneller.
We zijn allemaal tegelijk klaar, lopen de parkeerplaats op en gaan allen onze eigen weg. Tot donderdag!
maandag 15 maart 2010
Zwemmen is een serieuze aangelegenheid
Een beetje schuchter stap ik het zwembad binnen. Ans zit er al, ik ben twee minuten te laat maar collega Laura zie ik nog niet. "Is Laura er nog niet?" vraag ik angstig aan Ans. Ik zie mezelf al eenzaam en alleen in baan 1 zwemmen zonder enige bekendheid om mij heen. "Nee, maar daar zie ik een klein geel autootje" en ja hoor...daar komt Laura, gelukkig.
We kleden ons om in de veel te kleine hokjes en dan loop ik naar mijn kluisje. Op naar het trainingsbad (of het 'marinebad' zoals het in de volksmond genoemd wordt) Mensen met pieter-van-den-hogeband-brillen en mutsen zwemmen rond in het bad. Ik klets met Laura een beetje over de spijt die we hebben door hier onze avondvulling door te brengen, maar hoe we niet af durfden te zeggen omdat we Ans beloofd hadden om mee te gaan. Ik kijk even om me heen, de zijkant staat vol badmeesters en juffen en ja hoor....een van de badmeesteressen is een schoolvriendin van mij die ik nog 2 keer in het jaar zie. "Jij hier? Weet je dat het water nat is?" Ik moet alle zeilen bijzetten om niet meteen rechts omkeerd te maken.
Ans springt het water in, Laura rekt de tijd door uitgebreid de tijd voor haar brilletje te nemen, ik spring er dapper in KOUD! Ik trek een baantje om "in te zwemmen." En na dit voltooid te hebben sta ik buiten adem en bibberend in het water te wachten op de dingen die komen gaan. De badmeesters en meesteressen hebben inmiddels plaatsgemaakt voor een badjuf zoals die in de nachtmerries van waterbange kinderen voorkomen. Ze stuurt ons op pad, banen trekken. Ze heeft het over 25 en 18?? We kijken vragend naar Ans in baan 2 (dat is de baan voor de iets snellere mensen) wij staan in baan 1 (dat is de baan voor de mensen die net aan hun hoofd boven water kunnen houden) "Dat is een baan" aha!
Borstcrawl tot in de treuren en dan komen de plankjes. "kijk" zeg ik tegen Laura "ze heeft nu al door dat we het niet redden" maar niets is minder waar. Het plankje schijnt tussen je benen te moeten en dan moet je alleen met je armen zwemmen. De hele baan!!! Samen met 3 andere meiden in de baan (waarvan nog een Laura, hoe bizar!) zwemmen we op ons uiterste best naar de overkant en weer terug. We worden er melig van, tot grote ergernis van de badbeuljuffrouw. Ze geeft ons de opdracht om in tweetallen te zwemmen en te kijken wie er het eerst aan de overkant is. Aan haar hele hoofd te zien is zwemmen een serieuze aangelegenheid. Je betaald €3,60 om afgebeuld te worden en dan mag je ook niet lachen.
Ondertussen krijgen we speciale aandacht van de badbeul. Ze verteld ons hoe we de schoolslag moeten zwemmen. Ik krijg weer dat zwemlesgevoel waarbij je van zenuwen het fout te doen naar beneden zonk en niet meer wist hoe je de benen en de armen tegelijk moest bewegen en moest blijven drijven tegelijkertijd. Steeds keek ik even over mijn schouder of ze niet langs de rand van het bad liep om mij te betrappen op een foute schoolslag. Na een vermoeidende baan kwam ik aan de overkant waar ik met mijn rug naar baan 2 hing, ineens hoorde ik een hijger achter me. Ik voel me al niet zo zeker in badpak dus dit maakte me enigszins onrustig. Ik keek achterom en zag een manspersoon uitgeput aan de kant hijgen. Ik schoot in de lach, keek naar Laura, die het ook gehoord had, en zonk bijna naar de bodem van het lachen. Maar....zwemmen is een serieuze aangelegenheid, zag ik alweer in de ogen van de badbeul en dus slikte ik mijn lach maar weer in en begon aan de terugweg.
Een uur later waren we klaar, we waren niet gezonken en de haak was er niet aan te pas gekomen. Ik klom het bad uit en zocht de douche op, heerlijk even de €3,60 opmaken aan waterverbruik. Omkleden, kramp in de kuit. "En" vroeg Ans "donderdag weer?" Mmmm daar moet ik nog even over nadenken, maar maandag ben ik zeker weer van de parij en dan neem ik Ron ook mee om me te beschermen tegen badbeulen en hijgers.
We kleden ons om in de veel te kleine hokjes en dan loop ik naar mijn kluisje. Op naar het trainingsbad (of het 'marinebad' zoals het in de volksmond genoemd wordt) Mensen met pieter-van-den-hogeband-brillen en mutsen zwemmen rond in het bad. Ik klets met Laura een beetje over de spijt die we hebben door hier onze avondvulling door te brengen, maar hoe we niet af durfden te zeggen omdat we Ans beloofd hadden om mee te gaan. Ik kijk even om me heen, de zijkant staat vol badmeesters en juffen en ja hoor....een van de badmeesteressen is een schoolvriendin van mij die ik nog 2 keer in het jaar zie. "Jij hier? Weet je dat het water nat is?" Ik moet alle zeilen bijzetten om niet meteen rechts omkeerd te maken.
Ans springt het water in, Laura rekt de tijd door uitgebreid de tijd voor haar brilletje te nemen, ik spring er dapper in KOUD! Ik trek een baantje om "in te zwemmen." En na dit voltooid te hebben sta ik buiten adem en bibberend in het water te wachten op de dingen die komen gaan. De badmeesters en meesteressen hebben inmiddels plaatsgemaakt voor een badjuf zoals die in de nachtmerries van waterbange kinderen voorkomen. Ze stuurt ons op pad, banen trekken. Ze heeft het over 25 en 18?? We kijken vragend naar Ans in baan 2 (dat is de baan voor de iets snellere mensen) wij staan in baan 1 (dat is de baan voor de mensen die net aan hun hoofd boven water kunnen houden) "Dat is een baan" aha!
Borstcrawl tot in de treuren en dan komen de plankjes. "kijk" zeg ik tegen Laura "ze heeft nu al door dat we het niet redden" maar niets is minder waar. Het plankje schijnt tussen je benen te moeten en dan moet je alleen met je armen zwemmen. De hele baan!!! Samen met 3 andere meiden in de baan (waarvan nog een Laura, hoe bizar!) zwemmen we op ons uiterste best naar de overkant en weer terug. We worden er melig van, tot grote ergernis van de badbeuljuffrouw. Ze geeft ons de opdracht om in tweetallen te zwemmen en te kijken wie er het eerst aan de overkant is. Aan haar hele hoofd te zien is zwemmen een serieuze aangelegenheid. Je betaald €3,60 om afgebeuld te worden en dan mag je ook niet lachen.
Ondertussen krijgen we speciale aandacht van de badbeul. Ze verteld ons hoe we de schoolslag moeten zwemmen. Ik krijg weer dat zwemlesgevoel waarbij je van zenuwen het fout te doen naar beneden zonk en niet meer wist hoe je de benen en de armen tegelijk moest bewegen en moest blijven drijven tegelijkertijd. Steeds keek ik even over mijn schouder of ze niet langs de rand van het bad liep om mij te betrappen op een foute schoolslag. Na een vermoeidende baan kwam ik aan de overkant waar ik met mijn rug naar baan 2 hing, ineens hoorde ik een hijger achter me. Ik voel me al niet zo zeker in badpak dus dit maakte me enigszins onrustig. Ik keek achterom en zag een manspersoon uitgeput aan de kant hijgen. Ik schoot in de lach, keek naar Laura, die het ook gehoord had, en zonk bijna naar de bodem van het lachen. Maar....zwemmen is een serieuze aangelegenheid, zag ik alweer in de ogen van de badbeul en dus slikte ik mijn lach maar weer in en begon aan de terugweg.
Een uur later waren we klaar, we waren niet gezonken en de haak was er niet aan te pas gekomen. Ik klom het bad uit en zocht de douche op, heerlijk even de €3,60 opmaken aan waterverbruik. Omkleden, kramp in de kuit. "En" vroeg Ans "donderdag weer?" Mmmm daar moet ik nog even over nadenken, maar maandag ben ik zeker weer van de parij en dan neem ik Ron ook mee om me te beschermen tegen badbeulen en hijgers.
donderdag 11 maart 2010
Hoe eet je een frika(n)del
Ik heb pauze van 13.15-13.45 (stiekem maken we daar natuurlijk 12.00-13.00 van maar dat vertrouw ik alleen toe aan mijn blogs) Nu besef ik dat veel mensen pauzes hebben maar ik wil er niet meteen vanuit gaan dat we daarom allemaal dezelfde pauze-ervaringen hebben; Sommige mensen gaan naar de kantine, anderen lezen een boek, weer anderen nemen geen tijd voor pauze en dan is er natuurlijk het slag mensen dat doorvergaderd tot het weer tijd is om te beginnen. Met dit laatste heb ik ook ervaring, maar sinds we een systeem hebben is er tijd voor pauze zoals we hem nu invullen. En daar ga ik jullie in dit blog deelgenoot van maken want anders bestaat het gevaar dat iedereen zijn eigen ervaringen op die van mij projecteerd.
Voorheen hadden we dus altijd roosterruzie, maar dat is de laatste tijd wat minder, daarom waren de eerste pauzedagen wat onwenning. we staarden wat naar elkaar. Maar de gespreksonderwerpen kwamen al snel, of liever: het gespreksonderwerp kwam al snel. Tijdens de pauze hebben we het over: eten. Tja, ik begrijp dat dit vele mensen raar in de oren klinkt om tijdens de middagpauze over eten te praten, maar ik zal uitleggen waarom. Een collega van mij is namelijk aan het dr Frank dieet. Zij heeft een tupperwarebak die iedere dag weer gevuld is met de meest bijzondere maaltijden waar de tong van uit de mond gaat hangen en jaloerse blikken van het eigen broodje chocopasta naar het bakje tupperware (zou er bijna een positief gevoel bij tupperware aan over houden)
Iedere dag begint onze pauze vorm te krijgen met de volgende woorden: "Wat eten we vandaag (naam collega)?" En dan krijgen we dingen te horen als "ei met ham en komkommer" of "soepgroenten met bouillon" of "salade met pijnboompitjes en tonijn" etc. etc. en vooral etc. Nou en dan barst het gesprek los over waar de chocopasta het lekkerst is over het feit dat ik alleen maar beschuit met blauw-witte muisjes lust en niet met roze-witte muisjes, dat ik eigenlijk helemaal niet van anijs houd. Mijn andere collega smeert tegelijkertijd haar broodje kipfilet met augurkschijfjes (ow nee, nu is de rage weer tomaat) en weer een andere smeert een broodje kaas met tomaat. mmmmchocopasta
En hier zit m de kneep, hoe eet je die broodjes en vooral de meegebrachte appels als er maar twee mesjes zijn. We kijken naar hoe de meseigenaren hun brood eten in afwachting van het mes. Wat een rare gewoontes zijn er toch. Alleen de bovenkant van je broodjes eten en dan pas de onderkant, de appelstukjes nog een keer extra door de midden.
Dit brengt mij op de titel van mijn blog. We bepraten onderling de vage eetgewoonten en ik vertel over hoe ik mijn frikandel eet. Ik haal het velletje van de eerste helft eraf, die eet ik op, dan eet ik de kern van de frikandel op, vervolgens eet ik het velletje van de andere helft en ook hier weer de kern. Maar dit is anders met de kontjes van de vette hap, want deze zijn het lekkerst en die eet ik dus met kontjesvelletje en al. Mijn collega's keken mij vaag aan, stelden vragen om het duidelijk te krijgen. Blijkbaar wist niemand wat de ideale manier is om een frikandel te eten. Ze begrepen me gewoon niet. En omdat wij gewend zijn om in de gehandicaptenzorg met fotos te werken heb ik uiteindelijk toch maar gezegd dat mijn volgende blog maar een fototreportage moest worden in het "stap voor stap eten van een frikandel" dit was ook zwaar het plan maar een collega die ik regelmatig tref op hyves kon niet wachten en daarom vertrouw ik het stappenplan maar toe aan woorden, misschien dat als zij het een paar keer lezen dat ze het ook wel begrijpen. Ik heb namelijk geen frikandellen meer in de vriezer met het oog op de fietstochten naar mijn werk die ik toch ook niet voor Jan Snot maak????
Voorheen hadden we dus altijd roosterruzie, maar dat is de laatste tijd wat minder, daarom waren de eerste pauzedagen wat onwenning. we staarden wat naar elkaar. Maar de gespreksonderwerpen kwamen al snel, of liever: het gespreksonderwerp kwam al snel. Tijdens de pauze hebben we het over: eten. Tja, ik begrijp dat dit vele mensen raar in de oren klinkt om tijdens de middagpauze over eten te praten, maar ik zal uitleggen waarom. Een collega van mij is namelijk aan het dr Frank dieet. Zij heeft een tupperwarebak die iedere dag weer gevuld is met de meest bijzondere maaltijden waar de tong van uit de mond gaat hangen en jaloerse blikken van het eigen broodje chocopasta naar het bakje tupperware (zou er bijna een positief gevoel bij tupperware aan over houden)
Iedere dag begint onze pauze vorm te krijgen met de volgende woorden: "Wat eten we vandaag (naam collega)?" En dan krijgen we dingen te horen als "ei met ham en komkommer" of "soepgroenten met bouillon" of "salade met pijnboompitjes en tonijn" etc. etc. en vooral etc. Nou en dan barst het gesprek los over waar de chocopasta het lekkerst is over het feit dat ik alleen maar beschuit met blauw-witte muisjes lust en niet met roze-witte muisjes, dat ik eigenlijk helemaal niet van anijs houd. Mijn andere collega smeert tegelijkertijd haar broodje kipfilet met augurkschijfjes (ow nee, nu is de rage weer tomaat) en weer een andere smeert een broodje kaas met tomaat. mmmmchocopasta
En hier zit m de kneep, hoe eet je die broodjes en vooral de meegebrachte appels als er maar twee mesjes zijn. We kijken naar hoe de meseigenaren hun brood eten in afwachting van het mes. Wat een rare gewoontes zijn er toch. Alleen de bovenkant van je broodjes eten en dan pas de onderkant, de appelstukjes nog een keer extra door de midden.
Dit brengt mij op de titel van mijn blog. We bepraten onderling de vage eetgewoonten en ik vertel over hoe ik mijn frikandel eet. Ik haal het velletje van de eerste helft eraf, die eet ik op, dan eet ik de kern van de frikandel op, vervolgens eet ik het velletje van de andere helft en ook hier weer de kern. Maar dit is anders met de kontjes van de vette hap, want deze zijn het lekkerst en die eet ik dus met kontjesvelletje en al. Mijn collega's keken mij vaag aan, stelden vragen om het duidelijk te krijgen. Blijkbaar wist niemand wat de ideale manier is om een frikandel te eten. Ze begrepen me gewoon niet. En omdat wij gewend zijn om in de gehandicaptenzorg met fotos te werken heb ik uiteindelijk toch maar gezegd dat mijn volgende blog maar een fototreportage moest worden in het "stap voor stap eten van een frikandel" dit was ook zwaar het plan maar een collega die ik regelmatig tref op hyves kon niet wachten en daarom vertrouw ik het stappenplan maar toe aan woorden, misschien dat als zij het een paar keer lezen dat ze het ook wel begrijpen. Ik heb namelijk geen frikandellen meer in de vriezer met het oog op de fietstochten naar mijn werk die ik toch ook niet voor Jan Snot maak????
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
