Zo wil het geval dat je een auto hebt, maar deze niet kunt gebruiken omdat manlief hem harder nodig heeft dan jij (lees ikke dus) Na eindeloze discussies moet ik hem echt gelijk geven, hij heeft recht op de auto omdat "nut" voor "luiheid" gaat. En daarom stap ik iedere ochtend rond 10 over 8 op mijn fiets naar het werk.
De weg naar mijn werk is niet moeilijk, ik pak de fiets uit de schuur, stap erop en rijd over de stoep naar de "grote weg" die ik als kind nooit alleen over had mogen steken, dan rijd ik naar links het fietspad op, neem rechts op de rotonde en houd deze richting aan totdat ik ernstig uitgeput en bezweet ben, dan ben ik bijna op plaats van bestemming, nog een links op de rotonde, een laatste krachttraining en ik zet mijn fietsje neer in het fietsenrek voor het kantoor van mijn teammanager (zodat ze goed kan zien dat ik toch maar weer immense inspanningen heb verricht om op tijd te komen)
Maar nu blog ik natuurlijk niet alleen maar over mijzelf, het is niets voor mij om alleen maar over mezelf te kletsen, daarom wil ik met jullie de interessante karakters delen die ik tegenkom op de bovenbeschreven weg naar het werk. Mensen die, net als ik, iedere dag veroordeeld zijn tot het fietsen van onze "lange vliet"(3 x raden waarom hij lang heet....hint hint)
Allereerst is daar de man van een bouwbedrijf (welke ik niet noem vanwege reclameristricties) op de scooter. Hij rijdt zonder helm wat inhoud dat hij onder de 25 km per uur rijdt. Iedere ochtend groet hij mij uitbundig met een glimlach en een 'hoi' en iedere ochtend weer denk ik "ken ik hem nou of niet? Het is toch niet normaal onder de nederlanders om elkaar te groeten als je naar je werk gaat?" Aan het einde van deze gedachtegang is hij weer voorbij, alweer zonder groet van mijn kant.
Of dan die mevrouw die eruit ziet alsof ze het niet zo naar haar zin heeft op het werk. Iedere ochtend fietst ze bijna met haar lip op de weg, dat is trouwens wel een hele prestatie. Ik glimlach altijd vrolijk naar haar, in de hoop dat het haar dag goed maakt. Maar ze kijkt me altijd een beetje vreemd aan, snap ook niet waarom....
Dan zijn er ook nog de 'schoolgaande tieners' die nog niet geleerd hebben wat links of rechts is, kun je het ze dus ook niet kwalijk nemen dat zij iedere ochtend de weg naar je werk versperren.
De leukste persoon om tegen te komen is iemand die ik ken van een stage van 7 jaar geleden. Iedere ochtend rijdt hij me voorbij en dan zie je hem denken "waar ken ik haar nou toch van?" Ik fiets heb vrolijk voorbij (vrolijk omdat ik ook dagen heb lopen dubben waar ik hem nou van kende en ik het weet!)
Ach zo zijn er nog vele geweldige mensen fietsend op de lange vliet tussen 8.00u en 8.30u zou je graag uit willen nodigen om hem eens samen met mij te fietsen, dan kan ik je wijzen op alle types. "Kijk daar is die man die elke ochtend ruzie heeft met zijn vrouw. Zie je hoe wraakzuchtig hij kijkt...." zal ik dan schreeuwen zodat je van te voren al volledig voorbereid bent op de man met zijn wraakzuchtige blik en de man weet dat hij deze blik vast moet houden zodat jij begrijpt waar ik het over heb.
En mocht je niet kunnen tussen 8.00u en 8.30u kom dan om 16.00u naar me toe, want dan ga ik beginnen aan de terugreis en ik kan je nu alvast vertellen dat mensen die terugkomen van hun werk weer een heel ander geval zijn dan de mensen die ernaar toegaan.
Maar dat is weer een ander verhaal.
En nu oogjes dicht en snaveltjes toe, morgen is er weer een nieuwe fietsdag!
woensdag 7 oktober 2009
donderdag 10 september 2009
Over zoenen, koeken en vla
In mijn HBO opleiding heb ik veel geleerd, maar hetgene mij het meest is bijgebleven is toch wel de dreigementen met betrekking tot het plegen van plagiaat, waarvan de straf tot enkele jaren geleden nog de doodstraf was.
Ik heb me in mijn opleiding nooit schuldig gemaakt aan plagiaat, omdat de dreigementen serieus genoeg waren. Ook nu zal ik geen poging tot plagiaat doen, ik zal er meteen eerlijk voor uitkomen dat het onderwerp van dit blog niet van mijzelf is, maar veleer het resultaat is van een debat tussen mijn collega's gedurende de pauze. Dus waardige collega's bij deze
Onderwerp was een gele doos in de kast. De inhoud was een twaalftal bruine chocolade vormen gevuld met opgeklopte melk en veel suiker. Een van de collega's pakte de doos en deelde ons een 'negerzoen' uit, waarna de discussie oplaaide over dit vreselijke discriminerende woord. Probleem was dat we niet konden ontdekken wat er discriminerend aan was, zo'n heerlijke zachte, zoete en romige zoen van een neger, het is dat ik getrouwd ben, maar als de zoen van een neger echt zo smaakte als een negerzoen, dan gingen we er toch allemaal voor?
Maar nee, het woord was nu 'zoen.' Dit leverde volgens ons nogal problemen op. Het woord zoen heeft namelijk bepaalde associaties, wij namen de proef op de som. Een collega die binnenkwam vroegen we meteen of hij een zoen wilde. Hoe de vraag op hem overkwam was duidelijk, hij dacht in ieder geval niet aan chocola
Rest mij hier toch een heel belangrijk probleem aan de kaak te stellen. De regering vond dat de negers zich gediscrimineerd voelden door het woord negerzoen, hierdoor veranderde het naar gewoon 'zoen'(hetgeen zoals net bewezen enkele moeilijkheden met zich meebracht) Maar iedereen gaat eraan voorbij dat ik mij als blanke erg gediscrimineerd voel door de "blanke vla" en niet alleen ik, maar al mijn medecollega's hebben hier een naar gevoel over. En mijn collega's staan dus voor de mening van heel Nederland. Wij willen dus pleiten voor "vla" zonder het blanke. Waarom niet....omdat het moeilijkheden met zich meeneemt? Dat doet het woord "zoen" ook.
En hoe moeten de Joden zich voelen met de Jodenkoeken? Daar kunnen we alleen maar bij huiveren.
Toch heb ik wel een voordeel gevonden in het weghalen van de discriminerende woorden in onze boodschappen. Het maakt ons lijstje een stuk minder ingewikkeld.
Boodschappenlijstje
1. Zoenen
2. Vla
3. Koeken
Ik heb me in mijn opleiding nooit schuldig gemaakt aan plagiaat, omdat de dreigementen serieus genoeg waren. Ook nu zal ik geen poging tot plagiaat doen, ik zal er meteen eerlijk voor uitkomen dat het onderwerp van dit blog niet van mijzelf is, maar veleer het resultaat is van een debat tussen mijn collega's gedurende de pauze. Dus waardige collega's bij deze
Onderwerp was een gele doos in de kast. De inhoud was een twaalftal bruine chocolade vormen gevuld met opgeklopte melk en veel suiker. Een van de collega's pakte de doos en deelde ons een 'negerzoen' uit, waarna de discussie oplaaide over dit vreselijke discriminerende woord. Probleem was dat we niet konden ontdekken wat er discriminerend aan was, zo'n heerlijke zachte, zoete en romige zoen van een neger, het is dat ik getrouwd ben, maar als de zoen van een neger echt zo smaakte als een negerzoen, dan gingen we er toch allemaal voor?
Maar nee, het woord was nu 'zoen.' Dit leverde volgens ons nogal problemen op. Het woord zoen heeft namelijk bepaalde associaties, wij namen de proef op de som. Een collega die binnenkwam vroegen we meteen of hij een zoen wilde. Hoe de vraag op hem overkwam was duidelijk, hij dacht in ieder geval niet aan chocola
Rest mij hier toch een heel belangrijk probleem aan de kaak te stellen. De regering vond dat de negers zich gediscrimineerd voelden door het woord negerzoen, hierdoor veranderde het naar gewoon 'zoen'(hetgeen zoals net bewezen enkele moeilijkheden met zich meebracht) Maar iedereen gaat eraan voorbij dat ik mij als blanke erg gediscrimineerd voel door de "blanke vla" en niet alleen ik, maar al mijn medecollega's hebben hier een naar gevoel over. En mijn collega's staan dus voor de mening van heel Nederland. Wij willen dus pleiten voor "vla" zonder het blanke. Waarom niet....omdat het moeilijkheden met zich meeneemt? Dat doet het woord "zoen" ook.
En hoe moeten de Joden zich voelen met de Jodenkoeken? Daar kunnen we alleen maar bij huiveren.
Toch heb ik wel een voordeel gevonden in het weghalen van de discriminerende woorden in onze boodschappen. Het maakt ons lijstje een stuk minder ingewikkeld.
Boodschappenlijstje
1. Zoenen
2. Vla
3. Koeken
woensdag 19 augustus 2009
De tandarts
Zoals ik in mijn vorige blog zei:"ik ben een achtbaanschijtbak" maar ik moet jullie nog iets vertellen: ik ben ook een tandartsschijtbak. En nu wilde deze afgelopen maand nu juist het geval dat ik iedere keer met deze angst geconfronteerd werd: hier is mijn verhaal...
Op een dag voelde ik een lichte irritatie in mijn mond dus daarom besloot ik tijdens het poetsen extra aandacht te besteden aan deze irritatie. Een dag of wat ging dit goed, maar de irritatie begon zich daarna langzaam uit te breiden in mijn gebit. Met een schok bedacht ik me dat het mijn verstandskies kon zijn, de gedachte alleen al vervulde mij met ellende. Regelmatig werd ik in de toiletruimte op het werk betrapt terwijl ik uitgebreid achter in mijn mond aan het kijken was of er al iets te zien was (hetgeen grappige conversaties wekte): en ja hoor een klein wit bultje werd zichtbaar en daaromheen, nog meer vuurrode onstoken ellende. "Het gaat wel weer over" dacht ik natuurlijk.
Maar het ging niet over, de ellende werd alleen maar erger. Ik leende de "waterpik"(ja lezer u leest het goed P.I.K. kan er ook niks beters van maken) het ding straalde met een kracht van 6 op de schaal van richter een klein straaltje water op de ontstoken plekken in mijn gebid. De pijn was hels en mijn humeur werd er natuurlijk niet beter op, maar ik naar de tandarts.....? JA uiteindelijk had ik dan de moed gepakt, ik trok het niet meer, bibberend van ellende in mijn bed. Ik besloot in een heldhaftige seconde dat ik de beste man zou vereren met mijn bezoek.
Dus ik het nummer opzoeken (nee, natuurlijk ken ik de tandarts niet uit mijn hoofd, lijk wel gek!) "wij zijn op vakantie tot.... voor afspraak op maandag en dinsdag kunt u bellen met nummmer..... voor afsspraak op woensdag en donderdag met ......(ander nummer) en voor vrijdag met nummer.....(weer een ander nummer) Dus ik belde de beste tandarts van maandag op. De telefoon ging over en ik hoorde "wij zijn op vakantie...." Ik dacht dat ik doof was geworden door de ontsteking, maar nee hoor, na nog 2 pogingen leek het toch echt waar te zijn. Het tweede nummer weigerde ik te bellen, deze tandarts had er zomaar kiezen uit willen trekken zonder reden, dus zelfs als ik mijn tenen zou verliezen en mijn gebid weg zou rotten zou ik niet heengaan. De derde kregen we niet te pakken, dat ging lekker!
Tja en toen was de heldhaftige bui voorbij, het zou allemaal vanzelf wel overgaan. Ondertussen leefde ik op brufen en die verschrikkelijk vieze zuigparacetamol. PIJN PIJN PIJN. Uiteindelijk Ron de tandarts maar laten bellen, vond het niet langer eng om naar de tandarts te gaan aangezien de ellende te groot werd voor 1 mens om te dragen. Afspraak gemaakt. Dag erna afspraak vervroegd "naar de volgende dag!!!!"
Red allert red allert, nou ja het moest maar he, want je kon die man moeilijk bellen met "Laura durft niet." Hele avond besteed aan het opzoeken van horrorverhalen op internet, wortelkanaalbehandelingen, rottende verstandskiezen, schimmelende kaakbeenderen en verterende zenuwen. Het was allemaal te vinden. Vind je het gek dat 40% van de Nederlanders bang is voor de tandarts!!!
De ochtend gewerkt, de middag een uurtje, toen was het zover. Samen met Ron liep ik de wachtruimte in er kwam een vrouw naar buiten "Laura?" Ik mocht naar binnen. In geuren en kleuren vertelde ik de tandarts van de ellende waar ik in verkeerde. Ik mocht gaan liggen en opende mijn mond. De woorden "trekken, wortelkanaal, verstandskies" schoten door mijn hoofd terwijl ik lag te shaken als een martini. "Ontstoken tandvlees" zei de tandarts...tja dat had ik hem ook kunnen vertellen. "Gaatje" zei hij weer, hij pakte een boor en begon. Viel best mee. "Ow er zit nog een randje" zei hij weer "how bad can it be?" dacht ik.
Toen de tandarts met zijn boor bij mijn tenen aangekomen was kreeg ik een straal koude lucht mijn mond in gespoten. "Wedden dat ik kan jodelen!" Hij plakte het gaatje dicht en zei een of ander vreemd woord tegen de assistente. "Nu komt het dacht ik, zegt ie tussen neus en lippen door dat ik aan een kunstgebit moet." Hij hees de stoel overeind en zei iets over het tandvlees goed verzorgen en niets ernstigs kunnen vinden. Pijn kon toch niet zo erg geweest zijn?
Ik had minstens verwacht dat mijn kies eruit moest, had minstens verwacht met een verdoving uit de kamer te komen of dan ten minste met een kaartje waarop de dag stond dat er iets ergs zou gebeuren....niks van dat alles, slecht een briefje met dat ene vreemde woord van de tandarts aan zijn assistente "een receptje tegen de ontsteking" Ik had die man zijn tijd verspild met mijn gaatje en rode plekjes, niks geen dramatisch verhaal! Maar toch zwijg ik hier niet, er moet me toch een erkennende gedachte van het hart:
Ik ben toch maar wel mooi een dappere tandartsschijtbak!
Op een dag voelde ik een lichte irritatie in mijn mond dus daarom besloot ik tijdens het poetsen extra aandacht te besteden aan deze irritatie. Een dag of wat ging dit goed, maar de irritatie begon zich daarna langzaam uit te breiden in mijn gebit. Met een schok bedacht ik me dat het mijn verstandskies kon zijn, de gedachte alleen al vervulde mij met ellende. Regelmatig werd ik in de toiletruimte op het werk betrapt terwijl ik uitgebreid achter in mijn mond aan het kijken was of er al iets te zien was (hetgeen grappige conversaties wekte): en ja hoor een klein wit bultje werd zichtbaar en daaromheen, nog meer vuurrode onstoken ellende. "Het gaat wel weer over" dacht ik natuurlijk.
Maar het ging niet over, de ellende werd alleen maar erger. Ik leende de "waterpik"(ja lezer u leest het goed P.I.K. kan er ook niks beters van maken) het ding straalde met een kracht van 6 op de schaal van richter een klein straaltje water op de ontstoken plekken in mijn gebid. De pijn was hels en mijn humeur werd er natuurlijk niet beter op, maar ik naar de tandarts.....? JA uiteindelijk had ik dan de moed gepakt, ik trok het niet meer, bibberend van ellende in mijn bed. Ik besloot in een heldhaftige seconde dat ik de beste man zou vereren met mijn bezoek.
Dus ik het nummer opzoeken (nee, natuurlijk ken ik de tandarts niet uit mijn hoofd, lijk wel gek!) "wij zijn op vakantie tot.... voor afspraak op maandag en dinsdag kunt u bellen met nummmer..... voor afsspraak op woensdag en donderdag met ......(ander nummer) en voor vrijdag met nummer.....(weer een ander nummer) Dus ik belde de beste tandarts van maandag op. De telefoon ging over en ik hoorde "wij zijn op vakantie...." Ik dacht dat ik doof was geworden door de ontsteking, maar nee hoor, na nog 2 pogingen leek het toch echt waar te zijn. Het tweede nummer weigerde ik te bellen, deze tandarts had er zomaar kiezen uit willen trekken zonder reden, dus zelfs als ik mijn tenen zou verliezen en mijn gebid weg zou rotten zou ik niet heengaan. De derde kregen we niet te pakken, dat ging lekker!
Tja en toen was de heldhaftige bui voorbij, het zou allemaal vanzelf wel overgaan. Ondertussen leefde ik op brufen en die verschrikkelijk vieze zuigparacetamol. PIJN PIJN PIJN. Uiteindelijk Ron de tandarts maar laten bellen, vond het niet langer eng om naar de tandarts te gaan aangezien de ellende te groot werd voor 1 mens om te dragen. Afspraak gemaakt. Dag erna afspraak vervroegd "naar de volgende dag!!!!"
Red allert red allert, nou ja het moest maar he, want je kon die man moeilijk bellen met "Laura durft niet." Hele avond besteed aan het opzoeken van horrorverhalen op internet, wortelkanaalbehandelingen, rottende verstandskiezen, schimmelende kaakbeenderen en verterende zenuwen. Het was allemaal te vinden. Vind je het gek dat 40% van de Nederlanders bang is voor de tandarts!!!
De ochtend gewerkt, de middag een uurtje, toen was het zover. Samen met Ron liep ik de wachtruimte in er kwam een vrouw naar buiten "Laura?" Ik mocht naar binnen. In geuren en kleuren vertelde ik de tandarts van de ellende waar ik in verkeerde. Ik mocht gaan liggen en opende mijn mond. De woorden "trekken, wortelkanaal, verstandskies" schoten door mijn hoofd terwijl ik lag te shaken als een martini. "Ontstoken tandvlees" zei de tandarts...tja dat had ik hem ook kunnen vertellen. "Gaatje" zei hij weer, hij pakte een boor en begon. Viel best mee. "Ow er zit nog een randje" zei hij weer "how bad can it be?" dacht ik.
Toen de tandarts met zijn boor bij mijn tenen aangekomen was kreeg ik een straal koude lucht mijn mond in gespoten. "Wedden dat ik kan jodelen!" Hij plakte het gaatje dicht en zei een of ander vreemd woord tegen de assistente. "Nu komt het dacht ik, zegt ie tussen neus en lippen door dat ik aan een kunstgebit moet." Hij hees de stoel overeind en zei iets over het tandvlees goed verzorgen en niets ernstigs kunnen vinden. Pijn kon toch niet zo erg geweest zijn?
Ik had minstens verwacht dat mijn kies eruit moest, had minstens verwacht met een verdoving uit de kamer te komen of dan ten minste met een kaartje waarop de dag stond dat er iets ergs zou gebeuren....niks van dat alles, slecht een briefje met dat ene vreemde woord van de tandarts aan zijn assistente "een receptje tegen de ontsteking" Ik had die man zijn tijd verspild met mijn gaatje en rode plekjes, niks geen dramatisch verhaal! Maar toch zwijg ik hier niet, er moet me toch een erkennende gedachte van het hart:
Ik ben toch maar wel mooi een dappere tandartsschijtbak!
dinsdag 18 augustus 2009
Achtbaanschijtbak
Het was eindelijk vakantietijd en zoals de meeste mensen die niet op vakantie gaan in hun vakantie, besloten wij om dagjes weg te gaan. En net zoals de meeste mensen in hun vakantie, resulteerde dit, ondanks alle goede voornemens, in het weggaan van welgeteld 1 dagje! Maar, dit dagje was dan ook zeker de moeite waard, aangezien wij naar de Efteling gingen met een "vriendenstel."
Samengepropt in onze (groene of blauwe, we zijn er nog niet helemaal uit) alto reden wij de 2 uur durende reis met onze knieeen in onze nek. Gezellig uitziend naar de geweldige Efteling attracties. Ik besloot meteen maar even duidelijk te maken dat ik niet van achtbanen hou, eerdere ervaringen waren mij niet zo goed bevallen. "Het is niet de snelheid" zei ik meerdere malen "het is de hoogte waar ik niet tegen kan!" Dit was geen probleem, alsdus onze vrienden, daarom gingen we ook naar de Efteling en niet naar Walibi.
We reden, dankzij onze TomTom van beter merk, precies zoals gepland het Efteling terrein op. Het duurde even voordat we alle vier uit de Alto gekreukeld waren, maar daar stonden we dan, klaar voor het geweldige pretpark. We waren nog op de parkeerplaats toen we hoorden "Ron" "Ron, Laura" en ja hoor, we hadden de eerste bekenden voor die dag al te pakken!
Wij slimme Nederlanders hadden de dag ervoor al e-tickets besteld via het wereldwijde net, want.....dan hoefden we niet in de rij te staan, maar...aangezien we Nederlanders zijn, was het nog belangrijker dat we dan een euro!!!! korting per persoon kregen. Ik bedoel maar.....
Zonder kleerscheuren liepen we langs de kassarij, vol medelijdend lachend om al die stomme mensen die geen e-ticket hadden gekocht en daardoor ook niet de verbegeerde korting hadden gekregen. Gelukkig viel het weer mee, er was maar 1 wolkbreuk die precies begon toen Ron en Ruud besloten om samen in de achtbaan te gaan, nadat ik iedereen er nogmaals van verzekerd had dat een achtbaan niet echt mijn ding is. "De rij is niet zo lang, dus we zijn zo weer terug" verzekerde de mannen ons. Een half uur later, schuilend onder de paraplu, kwamen ze eindelijk te voorschijn.
Toen was het onze beurt om te kiezen, fata morgana en andere leuke attracties liepen we door. Alle irritante deuntjes meezingend: Geweldig. Toen we alles zo'n beetje gehad hadden zei mijn vriendin "we kunnen ook in de Vogelrock" mijn adem begon te stokken "Dat is toch een achtbaan?" piepte ik eruit. "Mwah, ach,tja, nou zelfs ik durf erin dus dan stelt het niet zoveel voor" antwoordde mijn vriendin. "Is hij niet hoog?" knisperde ik eruit. "Nee, helemaal niet!" klonk de vaste verzekering in de stem. En dus, liet ik me overhalen de vogelrock in te gaan,daar deze alleen "snel en absoluut niet hoog" zou zijn en "ach hij was toch donker, dus ik zou niet zien welke kant we opgingen."
De rij was zo kort dat ik amper geen bedenktijd had en voor ik het wist reed het karretje met mij erin de donkere grot in. Ik bedacht me ineens dat ik de meisjes beneed die uit de rij gehaald werden omdat ze te klein waren. Ik was gewoon een grote schijtbak! Maar ik hield me vast aan de geruststelling van mijn vriendin "snel maar niet hoog." Ik zuchtte, dit zou leuk worden.
Maar toen kwam de eerste bocht, direct na de eerste bocht begon het karretje te klimmen en te klimmen, ik keek omhoog "wat nou donker!!!" de gigantische hoogte van de baan was fel verlicht met spots! Ik keek naar een gigantische hoge baan en tja, ik was er al bang voor, na de hoogte kwam de afdaling!
Toen ik mijn bibberende benen enigszins recht had en mijn stem herwon probeeerde ik iedereen ervan te verzekeren dat het allemaal wel mee was gevallen. Maar mijn foto sprak de waarheid: want op dat plaatje zag je een paniekerige Laura die zich wanhopig vasthield aan haar man, die op de foto blauw aangelopen was vanwege de houtgreep waarin zij hem hield.
Misschien moet ik er toch maar eerlijk voor uitkomen:
"Ik ben een achtbaanschijtbak en ik ben er trots op!"
Samengepropt in onze (groene of blauwe, we zijn er nog niet helemaal uit) alto reden wij de 2 uur durende reis met onze knieeen in onze nek. Gezellig uitziend naar de geweldige Efteling attracties. Ik besloot meteen maar even duidelijk te maken dat ik niet van achtbanen hou, eerdere ervaringen waren mij niet zo goed bevallen. "Het is niet de snelheid" zei ik meerdere malen "het is de hoogte waar ik niet tegen kan!" Dit was geen probleem, alsdus onze vrienden, daarom gingen we ook naar de Efteling en niet naar Walibi.
We reden, dankzij onze TomTom van beter merk, precies zoals gepland het Efteling terrein op. Het duurde even voordat we alle vier uit de Alto gekreukeld waren, maar daar stonden we dan, klaar voor het geweldige pretpark. We waren nog op de parkeerplaats toen we hoorden "Ron" "Ron, Laura" en ja hoor, we hadden de eerste bekenden voor die dag al te pakken!
Wij slimme Nederlanders hadden de dag ervoor al e-tickets besteld via het wereldwijde net, want.....dan hoefden we niet in de rij te staan, maar...aangezien we Nederlanders zijn, was het nog belangrijker dat we dan een euro!!!! korting per persoon kregen. Ik bedoel maar.....
Zonder kleerscheuren liepen we langs de kassarij, vol medelijdend lachend om al die stomme mensen die geen e-ticket hadden gekocht en daardoor ook niet de verbegeerde korting hadden gekregen. Gelukkig viel het weer mee, er was maar 1 wolkbreuk die precies begon toen Ron en Ruud besloten om samen in de achtbaan te gaan, nadat ik iedereen er nogmaals van verzekerd had dat een achtbaan niet echt mijn ding is. "De rij is niet zo lang, dus we zijn zo weer terug" verzekerde de mannen ons. Een half uur later, schuilend onder de paraplu, kwamen ze eindelijk te voorschijn.
Toen was het onze beurt om te kiezen, fata morgana en andere leuke attracties liepen we door. Alle irritante deuntjes meezingend: Geweldig. Toen we alles zo'n beetje gehad hadden zei mijn vriendin "we kunnen ook in de Vogelrock" mijn adem begon te stokken "Dat is toch een achtbaan?" piepte ik eruit. "Mwah, ach,tja, nou zelfs ik durf erin dus dan stelt het niet zoveel voor" antwoordde mijn vriendin. "Is hij niet hoog?" knisperde ik eruit. "Nee, helemaal niet!" klonk de vaste verzekering in de stem. En dus, liet ik me overhalen de vogelrock in te gaan,daar deze alleen "snel en absoluut niet hoog" zou zijn en "ach hij was toch donker, dus ik zou niet zien welke kant we opgingen."
De rij was zo kort dat ik amper geen bedenktijd had en voor ik het wist reed het karretje met mij erin de donkere grot in. Ik bedacht me ineens dat ik de meisjes beneed die uit de rij gehaald werden omdat ze te klein waren. Ik was gewoon een grote schijtbak! Maar ik hield me vast aan de geruststelling van mijn vriendin "snel maar niet hoog." Ik zuchtte, dit zou leuk worden.
Maar toen kwam de eerste bocht, direct na de eerste bocht begon het karretje te klimmen en te klimmen, ik keek omhoog "wat nou donker!!!" de gigantische hoogte van de baan was fel verlicht met spots! Ik keek naar een gigantische hoge baan en tja, ik was er al bang voor, na de hoogte kwam de afdaling!
Toen ik mijn bibberende benen enigszins recht had en mijn stem herwon probeeerde ik iedereen ervan te verzekeren dat het allemaal wel mee was gevallen. Maar mijn foto sprak de waarheid: want op dat plaatje zag je een paniekerige Laura die zich wanhopig vasthield aan haar man, die op de foto blauw aangelopen was vanwege de houtgreep waarin zij hem hield.
Misschien moet ik er toch maar eerlijk voor uitkomen:
"Ik ben een achtbaanschijtbak en ik ben er trots op!"
maandag 20 juli 2009
Verbroken relatie
Uren, dagen, weken, maanden is mijn vriend niet van mijn zijde geweken. Gedurende mijn hele scriptie bleef hij bij me, hoe zwaar ik het ook had. Zelfs als mijn man (toenmalige vriend inmiddels man) Ron of vriendin Jedidja er niet was, mijn vriend was er altijd. Nooit verliet hij mij, niet in mijn huilbuien, nooit als ik het zat was, maar ook nooit als het allemaal goed was. Hij werkte keihard met mij mee en sliep wanneer ik sliep.
Maar ineens verbrak hij de relatie. Ik denk dat het kwam omdat ik hem iedere keer in een donkere hoek verstopte als Ron binnenkwam, ik denk dat het kwam omdat ik de nacht niet met hem door wilde brengen, terwijl hij dat wel met mij wilde, ik denk dat het kwam omdat ik hem zo harteloos aan de kant zette toen mijn scriptie af was en hem verstopt hield. Hij was het zat dat de relatie zo van een kant kwam en mijn huwelijk met Ron deed er natuurlijk ook geen goed aan, hij voelde zich gebruikt.
Toen ik weer met hem wilde praten hield hij zijn mond dicht, stuurde me van het kastje naar de muur en wees me af, ik kreeg geen informatie meer van hem. Ik werd boos en huilde, schudde hem heen en weer, probeerde hem te vermurwen, maar hij wilde niet meer. Ik schreeuwde dat ik hem zou vervangen, maar hij zwichtte niet, hij was uitgeplugt.
Ik nam mijn vriend mee naar mijn oom, deze heeft enorm veel verstand van deze specifieke relaties zoals die van mij en mijn vriend. De hele dag heeft mijn oom geprobeerd om hem te laten praten, maar zonder succes, mijn vriend was afgeloten. Ik vond het vreselijk dat hij zich zo aan de kant gezet voelde, ik zei dat het me speet en streelde de delen die uitgesleten waren door mijn aanraking. Uiteindelijk vertelde mijn oom me dat het niet was dat mijn vriend boos was of niet met mij wilde praten, hij kon simpelweg niet meer, mijn oom begon met reanimatie en uiteindelijk met een harttransplantatie. En toen....opende mijn vriend zijn ogen weer!
Ik begon te huilen, zei dat het me speet dat ik hem nooit meer zo aan de kant zou zetten voor een ander. Ik vertelde hem dat ik van hem hield! En nu, nu typ ik me weer een ongeluk op mijn vriend, zijn harde schijfje is vervangen en hij kan het leven weer aan! Toch maak ik maar wel back-upjes voor het geval hij een keer besluit om toch boos te worden op mij.
Maar ineens verbrak hij de relatie. Ik denk dat het kwam omdat ik hem iedere keer in een donkere hoek verstopte als Ron binnenkwam, ik denk dat het kwam omdat ik de nacht niet met hem door wilde brengen, terwijl hij dat wel met mij wilde, ik denk dat het kwam omdat ik hem zo harteloos aan de kant zette toen mijn scriptie af was en hem verstopt hield. Hij was het zat dat de relatie zo van een kant kwam en mijn huwelijk met Ron deed er natuurlijk ook geen goed aan, hij voelde zich gebruikt.
Toen ik weer met hem wilde praten hield hij zijn mond dicht, stuurde me van het kastje naar de muur en wees me af, ik kreeg geen informatie meer van hem. Ik werd boos en huilde, schudde hem heen en weer, probeerde hem te vermurwen, maar hij wilde niet meer. Ik schreeuwde dat ik hem zou vervangen, maar hij zwichtte niet, hij was uitgeplugt.
Ik nam mijn vriend mee naar mijn oom, deze heeft enorm veel verstand van deze specifieke relaties zoals die van mij en mijn vriend. De hele dag heeft mijn oom geprobeerd om hem te laten praten, maar zonder succes, mijn vriend was afgeloten. Ik vond het vreselijk dat hij zich zo aan de kant gezet voelde, ik zei dat het me speet en streelde de delen die uitgesleten waren door mijn aanraking. Uiteindelijk vertelde mijn oom me dat het niet was dat mijn vriend boos was of niet met mij wilde praten, hij kon simpelweg niet meer, mijn oom begon met reanimatie en uiteindelijk met een harttransplantatie. En toen....opende mijn vriend zijn ogen weer!
Ik begon te huilen, zei dat het me speet dat ik hem nooit meer zo aan de kant zou zetten voor een ander. Ik vertelde hem dat ik van hem hield! En nu, nu typ ik me weer een ongeluk op mijn vriend, zijn harde schijfje is vervangen en hij kan het leven weer aan! Toch maak ik maar wel back-upjes voor het geval hij een keer besluit om toch boos te worden op mij.
vrijdag 10 juli 2009
Here I come to save the day
Gisteren bracht ik na mijn werk de fiets die ik geleend had van de instelling terug naar de schuur. Ik was wat vroeg want mijn laatste client was afgebeld. Ik had geen sleutels en daarom liep ik even naar mijn collega, leende haar sleutels en sjokte terug naar de schuur. Maar wat ik daar zag was een absolute verrassing! Twee jonge musjes vlogen door de schuur en gingen snel op een randje zitten. Ik keek omhoog en zag het nest. Zo schattig die kleine vogeltjes!
Nadat ik ze bekeken had liep ik naar het lokaal om koffie te drinken, toen ik mij bedacht dat ik helemaal vergeten was om de sleutel uit de fiets te halen. Ik liep weeer terug naar de schuur en keek toch even naar de vogeltjes. Wat ik toen zag was zo sneu. Een vogeltje had een hele grote klont spinnenrag aan zijn staart hangen, hetgeen zwaarder was dan hij, dus iedere keer als het vogeltje omhoog probeerde te vliegen plofte hij weer naar beneden omdat het spinnenrag zich zwaar vastkleefde.
Ik voelde mijn goede daad voor de dag opkomen en besloot de vogel te redden! Ik dacht "ik pak dat spinnenragje even vast en dan is hij zo bevrijd" maar wat ik niet wist was dat het helemaal niet zo makkelijk zou zijn. Waar het vogeltje het vandaag haalde weet ik niet, maar ineens vloog hij in paniek de hele schuur door waarna ik erachter aanging, fietsen aan de kant zettend en struikelend over de fietsenrekken.
Het vogeltje fladderde van plek naar plek en ik dacht dat het misschien beter was om het rag te laten zitten, maar toen zag ik dat het vogeltje in zijn vluchttocht allerlei takjes aan het spinnenrag kreeg, waardoor de boel aan zijn staartje nog zwaarder woog. Ik kon het niet zo laten, ik sprong, pakte het spinnenrag en viel met rag en al bijna voorover, maar het vogeltje was gered!
Ik keek waar het vogeltje naar toe was gegaan, hij zat achter twee borden. Ik wilde kijken of alles in orde was en verschoof het bord,vanaf dat moment heb ik niets meer gezien en gehoord van het vogeltje, mijn geweten begon me natuurlijk meteen aan te klagen "je hebt hem doodgemaakt in een egoistische reddingsactie, je deed het alleen maar zodat je stoer kon zeggen dat je hem gered had. Nu heb je hem met een bord geplet!"
Ik heb het vogeltje niet meer gezien, maar ik troost mezelf met de gedachte dat die beesten veel kleiner en slimmer zijn dan ik. En het leek me beter om niet het bord dat ernaast stond en waar hij ongetwijfeld achter zat te verschuiven, dat zou mijn geweten niet aankunnen.
Nadat ik ze bekeken had liep ik naar het lokaal om koffie te drinken, toen ik mij bedacht dat ik helemaal vergeten was om de sleutel uit de fiets te halen. Ik liep weeer terug naar de schuur en keek toch even naar de vogeltjes. Wat ik toen zag was zo sneu. Een vogeltje had een hele grote klont spinnenrag aan zijn staart hangen, hetgeen zwaarder was dan hij, dus iedere keer als het vogeltje omhoog probeerde te vliegen plofte hij weer naar beneden omdat het spinnenrag zich zwaar vastkleefde.
Ik voelde mijn goede daad voor de dag opkomen en besloot de vogel te redden! Ik dacht "ik pak dat spinnenragje even vast en dan is hij zo bevrijd" maar wat ik niet wist was dat het helemaal niet zo makkelijk zou zijn. Waar het vogeltje het vandaag haalde weet ik niet, maar ineens vloog hij in paniek de hele schuur door waarna ik erachter aanging, fietsen aan de kant zettend en struikelend over de fietsenrekken.
Het vogeltje fladderde van plek naar plek en ik dacht dat het misschien beter was om het rag te laten zitten, maar toen zag ik dat het vogeltje in zijn vluchttocht allerlei takjes aan het spinnenrag kreeg, waardoor de boel aan zijn staartje nog zwaarder woog. Ik kon het niet zo laten, ik sprong, pakte het spinnenrag en viel met rag en al bijna voorover, maar het vogeltje was gered!
Ik keek waar het vogeltje naar toe was gegaan, hij zat achter twee borden. Ik wilde kijken of alles in orde was en verschoof het bord,vanaf dat moment heb ik niets meer gezien en gehoord van het vogeltje, mijn geweten begon me natuurlijk meteen aan te klagen "je hebt hem doodgemaakt in een egoistische reddingsactie, je deed het alleen maar zodat je stoer kon zeggen dat je hem gered had. Nu heb je hem met een bord geplet!"
Ik heb het vogeltje niet meer gezien, maar ik troost mezelf met de gedachte dat die beesten veel kleiner en slimmer zijn dan ik. En het leek me beter om niet het bord dat ernaast stond en waar hij ongetwijfeld achter zat te verschuiven, dat zou mijn geweten niet aankunnen.
maandag 8 juni 2009
Spanning in slaap-waak-stand
Als ik zo eens in mijn herinneringen graaf maak ik best wel eens spannende dingen mee, zoals bijvoorbeeld het behalen van een diploma, het beginnen van een nieuwe studie, het op sollicitatie gaan en meer van dat soort ongein. Het is allemaal leuk maar ook zo bijzonder spannend. En deze spanningen moeten er uit he, sommige mensen krijgen hoofdpijn, anderen worden vervelend. Ik zelf heb dan wel eens last van chjagerijnigheid of extreme drukke praterigheid, maar dit valt op zich nog wel mee. Ikzelf denk dat spanning zich bij mij het meest uit in het moment tussen wakker zijn en in slaap vallen, je weet wel dat moment waarbij je soms het gevoel hebt dat je valt en in je bed beland, dat moment dus.
De uiting van spanning op deze momenten was doorgaans nog wel te handelen. Mijn gedachten tolden wel eens of ik kreeg een gedachte waar ik niet meer uit kon komen, dit vermengde zich dan met dromerige slaapbeelden maar als ik dan in slaap viel hield het op. Maar nu....zaterdag was het wel heel erg. Ik denk dat het met de spanning van mijn aanstaande trouwen (vrijdag!!) te maken heeft, dat ik ineens terug verlangde naar mijn kindertijd! Ik moet gedroomd hebben, maar alles leek zo levensecht, het bracht me helemaal in de war.
Ik dacht afgesproken te hebben met Jedidjah en we liepen in de stad, we gingen weer naar huisen ineens, ik weet niet hoe het kan, was ik op mijn eigen kinderfeestje beland. Ik zag een taart met kaarjes, mijn vriendinnen waren er, ik deed het grote warm-koud-cadeautjes-zoek-spel en moest koekhappen. Het ergste van dit alles was dat ik het geweldig vond, met name het eten van een chocoladereep met vork, mes en ovenhandschoenen als je 6 had gegooid.
Toen ik wakker werd, te minste ik neem aan dat ik wakker werd, want alleen Jedidja was er nog, begon ik te denken 'wilde ik wel trouwen, wilde ik wel volwassen worden, was de spanning zo groot geworden dat mijn hersenen een spelletje met me speelde?'
Maar toen ik keek naar de cadeautjes die ik op mijn kinderfeestje gekregen had, besefte ik dat dit niet de standaard nummerschilderen en barbiejurkjes waren, ik had dingen gekregen voor een goed huwelijk ;-) Misschien was het dan toch geen spanning in de slaap-waak-stand, maar mijn vrijgezellenfeestje. Maar,lieve mensen, weet dan wel dat ik had gewonnen met chocola eten en fluiten als je een beschuitje ophad.
De uiting van spanning op deze momenten was doorgaans nog wel te handelen. Mijn gedachten tolden wel eens of ik kreeg een gedachte waar ik niet meer uit kon komen, dit vermengde zich dan met dromerige slaapbeelden maar als ik dan in slaap viel hield het op. Maar nu....zaterdag was het wel heel erg. Ik denk dat het met de spanning van mijn aanstaande trouwen (vrijdag!!) te maken heeft, dat ik ineens terug verlangde naar mijn kindertijd! Ik moet gedroomd hebben, maar alles leek zo levensecht, het bracht me helemaal in de war.
Ik dacht afgesproken te hebben met Jedidjah en we liepen in de stad, we gingen weer naar huisen ineens, ik weet niet hoe het kan, was ik op mijn eigen kinderfeestje beland. Ik zag een taart met kaarjes, mijn vriendinnen waren er, ik deed het grote warm-koud-cadeautjes-zoek-spel en moest koekhappen. Het ergste van dit alles was dat ik het geweldig vond, met name het eten van een chocoladereep met vork, mes en ovenhandschoenen als je 6 had gegooid.
Toen ik wakker werd, te minste ik neem aan dat ik wakker werd, want alleen Jedidja was er nog, begon ik te denken 'wilde ik wel trouwen, wilde ik wel volwassen worden, was de spanning zo groot geworden dat mijn hersenen een spelletje met me speelde?'
Maar toen ik keek naar de cadeautjes die ik op mijn kinderfeestje gekregen had, besefte ik dat dit niet de standaard nummerschilderen en barbiejurkjes waren, ik had dingen gekregen voor een goed huwelijk ;-) Misschien was het dan toch geen spanning in de slaap-waak-stand, maar mijn vrijgezellenfeestje. Maar,lieve mensen, weet dan wel dat ik had gewonnen met chocola eten en fluiten als je een beschuitje ophad.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
