Achtbaanschijtbak

Het was eindelijk vakantietijd en zoals de meeste mensen die niet op vakantie gaan in hun vakantie, besloten wij om dagjes weg te gaan. En net zoals de meeste mensen in hun vakantie, resulteerde dit, ondanks alle goede voornemens, in het weggaan van welgeteld 1 dagje! Maar, dit dagje was dan ook zeker de moeite waard, aangezien wij naar de Efteling gingen met een "vriendenstel."

Samengepropt in onze (groene of blauwe, we zijn er nog niet helemaal uit) alto reden wij de 2 uur durende reis met onze knieeen in onze nek. Gezellig uitziend naar de geweldige Efteling attracties. Ik besloot meteen maar even duidelijk te maken dat ik niet van achtbanen hou, eerdere ervaringen waren mij niet zo goed bevallen. "Het is niet de snelheid" zei ik meerdere malen "het is de hoogte waar ik niet tegen kan!" Dit was geen probleem, alsdus onze vrienden, daarom gingen we ook naar de Efteling en niet naar Walibi.

We reden, dankzij onze TomTom van beter merk, precies zoals gepland het Efteling terrein op. Het duurde even voordat we alle vier uit de Alto gekreukeld waren, maar daar stonden we dan, klaar voor het geweldige pretpark. We waren nog op de parkeerplaats toen we hoorden "Ron" "Ron, Laura" en ja hoor, we hadden de eerste bekenden voor die dag al te pakken!

Wij slimme Nederlanders hadden de dag ervoor al e-tickets besteld via het wereldwijde net, want.....dan hoefden we niet in de rij te staan, maar...aangezien we Nederlanders zijn, was het nog belangrijker dat we dan een euro!!!! korting per persoon kregen. Ik bedoel maar.....

Zonder kleerscheuren liepen we langs de kassarij, vol medelijdend lachend om al die stomme mensen die geen e-ticket hadden gekocht en daardoor ook niet de verbegeerde korting hadden gekregen. Gelukkig viel het weer mee, er was maar 1 wolkbreuk die precies begon toen Ron en Ruud besloten om samen in de achtbaan te gaan, nadat ik iedereen er nogmaals van verzekerd had dat een achtbaan niet echt mijn ding is. "De rij is niet zo lang, dus we zijn zo weer terug" verzekerde de mannen ons. Een half uur later, schuilend onder de paraplu, kwamen ze eindelijk te voorschijn.

Toen was het onze beurt om te kiezen, fata morgana en andere leuke attracties liepen we door. Alle irritante deuntjes meezingend: Geweldig. Toen we alles zo'n beetje gehad hadden zei mijn vriendin "we kunnen ook in de Vogelrock" mijn adem begon te stokken "Dat is toch een achtbaan?" piepte ik eruit. "Mwah, ach,tja, nou zelfs ik durf erin dus dan stelt het niet zoveel voor" antwoordde mijn vriendin. "Is hij niet hoog?" knisperde ik eruit. "Nee, helemaal niet!" klonk de vaste verzekering in de stem. En dus, liet ik me overhalen de vogelrock in te gaan,daar deze alleen "snel en absoluut niet hoog" zou zijn en "ach hij was toch donker, dus ik zou niet zien welke kant we opgingen."

De rij was zo kort dat ik amper geen bedenktijd had en voor ik het wist reed het karretje met mij erin de donkere grot in. Ik bedacht me ineens dat ik de meisjes beneed die uit de rij gehaald werden omdat ze te klein waren. Ik was gewoon een grote schijtbak! Maar ik hield me vast aan de geruststelling van mijn vriendin "snel maar niet hoog." Ik zuchtte, dit zou leuk worden.

Maar toen kwam de eerste bocht, direct na de eerste bocht begon het karretje te klimmen en te klimmen, ik keek omhoog "wat nou donker!!!" de gigantische hoogte van de baan was fel verlicht met spots! Ik keek naar een gigantische hoge baan en tja, ik was er al bang voor, na de hoogte kwam de afdaling!

Toen ik mijn bibberende benen enigszins recht had en mijn stem herwon probeeerde ik iedereen ervan te verzekeren dat het allemaal wel mee was gevallen. Maar mijn foto sprak de waarheid: want op dat plaatje zag je een paniekerige Laura die zich wanhopig vasthield aan haar man, die op de foto blauw aangelopen was vanwege de houtgreep waarin zij hem hield.

Misschien moet ik er toch maar eerlijk voor uitkomen:
"Ik ben een achtbaanschijtbak en ik ben er trots op!"

Verbroken relatie

Uren, dagen, weken, maanden is mijn vriend niet van mijn zijde geweken. Gedurende mijn hele scriptie bleef hij bij me, hoe zwaar ik het ook had. Zelfs als mijn man (toenmalige vriend inmiddels man) Ron of vriendin Jedidja er niet was, mijn vriend was er altijd. Nooit verliet hij mij, niet in mijn huilbuien, nooit als ik het zat was, maar ook nooit als het allemaal goed was. Hij werkte keihard met mij mee en sliep wanneer ik sliep.

Maar ineens verbrak hij de relatie. Ik denk dat het kwam omdat ik hem iedere keer in een donkere hoek verstopte als Ron binnenkwam, ik denk dat het kwam omdat ik de nacht niet met hem door wilde brengen, terwijl hij dat wel met mij wilde, ik denk dat het kwam omdat ik hem zo harteloos aan de kant zette toen mijn scriptie af was en hem verstopt hield. Hij was het zat dat de relatie zo van een kant kwam en mijn huwelijk met Ron deed er natuurlijk ook geen goed aan, hij voelde zich gebruikt.

Toen ik weer met hem wilde praten hield hij zijn mond dicht, stuurde me van het kastje naar de muur en wees me af, ik kreeg geen informatie meer van hem. Ik werd boos en huilde, schudde hem heen en weer, probeerde hem te vermurwen, maar hij wilde niet meer. Ik schreeuwde dat ik hem zou vervangen, maar hij zwichtte niet, hij was uitgeplugt.

Ik nam mijn vriend mee naar mijn oom, deze heeft enorm veel verstand van deze specifieke relaties zoals die van mij en mijn vriend. De hele dag heeft mijn oom geprobeerd om hem te laten praten, maar zonder succes, mijn vriend was afgeloten. Ik vond het vreselijk dat hij zich zo aan de kant gezet voelde, ik zei dat het me speet en streelde de delen die uitgesleten waren door mijn aanraking. Uiteindelijk vertelde mijn oom me dat het niet was dat mijn vriend boos was of niet met mij wilde praten, hij kon simpelweg niet meer, mijn oom begon met reanimatie en uiteindelijk met een harttransplantatie. En toen....opende mijn vriend zijn ogen weer!

Ik begon te huilen, zei dat het me speet dat ik hem nooit meer zo aan de kant zou zetten voor een ander. Ik vertelde hem dat ik van hem hield! En nu, nu typ ik me weer een ongeluk op mijn vriend, zijn harde schijfje is vervangen en hij kan het leven weer aan! Toch maak ik maar wel back-upjes voor het geval hij een keer besluit om toch boos te worden op mij.

Here I come to save the day

Gisteren bracht ik na mijn werk de fiets die ik geleend had van de instelling terug naar de schuur. Ik was wat vroeg want mijn laatste client was afgebeld. Ik had geen sleutels en daarom liep ik even naar mijn collega, leende haar sleutels en sjokte terug naar de schuur. Maar wat ik daar zag was een absolute verrassing! Twee jonge musjes vlogen door de schuur en gingen snel op een randje zitten. Ik keek omhoog en zag het nest. Zo schattig die kleine vogeltjes!

Nadat ik ze bekeken had liep ik naar het lokaal om koffie te drinken, toen ik mij bedacht dat ik helemaal vergeten was om de sleutel uit de fiets te halen. Ik liep weeer terug naar de schuur en keek toch even naar de vogeltjes. Wat ik toen zag was zo sneu. Een vogeltje had een hele grote klont spinnenrag aan zijn staart hangen, hetgeen zwaarder was dan hij, dus iedere keer als het vogeltje omhoog probeerde te vliegen plofte hij weer naar beneden omdat het spinnenrag zich zwaar vastkleefde.

Ik voelde mijn goede daad voor de dag opkomen en besloot de vogel te redden! Ik dacht "ik pak dat spinnenragje even vast en dan is hij zo bevrijd" maar wat ik niet wist was dat het helemaal niet zo makkelijk zou zijn. Waar het vogeltje het vandaag haalde weet ik niet, maar ineens vloog hij in paniek de hele schuur door waarna ik erachter aanging, fietsen aan de kant zettend en struikelend over de fietsenrekken.

Het vogeltje fladderde van plek naar plek en ik dacht dat het misschien beter was om het rag te laten zitten, maar toen zag ik dat het vogeltje in zijn vluchttocht allerlei takjes aan het spinnenrag kreeg, waardoor de boel aan zijn staartje nog zwaarder woog. Ik kon het niet zo laten, ik sprong, pakte het spinnenrag en viel met rag en al bijna voorover, maar het vogeltje was gered!

Ik keek waar het vogeltje naar toe was gegaan, hij zat achter twee borden. Ik wilde kijken of alles in orde was en verschoof het bord,vanaf dat moment heb ik niets meer gezien en gehoord van het vogeltje, mijn geweten begon me natuurlijk meteen aan te klagen "je hebt hem doodgemaakt in een egoistische reddingsactie, je deed het alleen maar zodat je stoer kon zeggen dat je hem gered had. Nu heb je hem met een bord geplet!"

Ik heb het vogeltje niet meer gezien, maar ik troost mezelf met de gedachte dat die beesten veel kleiner en slimmer zijn dan ik. En het leek me beter om niet het bord dat ernaast stond en waar hij ongetwijfeld achter zat te verschuiven, dat zou mijn geweten niet aankunnen.

Spanning in slaap-waak-stand

Als ik zo eens in mijn herinneringen graaf maak ik best wel eens spannende dingen mee, zoals bijvoorbeeld het behalen van een diploma, het beginnen van een nieuwe studie, het op sollicitatie gaan en meer van dat soort ongein. Het is allemaal leuk maar ook zo bijzonder spannend. En deze spanningen moeten er uit he, sommige mensen krijgen hoofdpijn, anderen worden vervelend. Ik zelf heb dan wel eens last van chjagerijnigheid of extreme drukke praterigheid, maar dit valt op zich nog wel mee. Ikzelf denk dat spanning zich bij mij het meest uit in het moment tussen wakker zijn en in slaap vallen, je weet wel dat moment waarbij je soms het gevoel hebt dat je valt en in je bed beland, dat moment dus.

De uiting van spanning op deze momenten was doorgaans nog wel te handelen. Mijn gedachten tolden wel eens of ik kreeg een gedachte waar ik niet meer uit kon komen, dit vermengde zich dan met dromerige slaapbeelden maar als ik dan in slaap viel hield het op. Maar nu....zaterdag was het wel heel erg. Ik denk dat het met de spanning van mijn aanstaande trouwen (vrijdag!!) te maken heeft, dat ik ineens terug verlangde naar mijn kindertijd! Ik moet gedroomd hebben, maar alles leek zo levensecht, het bracht me helemaal in de war.

Ik dacht afgesproken te hebben met Jedidjah en we liepen in de stad, we gingen weer naar huisen ineens, ik weet niet hoe het kan, was ik op mijn eigen kinderfeestje beland. Ik zag een taart met kaarjes, mijn vriendinnen waren er, ik deed het grote warm-koud-cadeautjes-zoek-spel en moest koekhappen. Het ergste van dit alles was dat ik het geweldig vond, met name het eten van een chocoladereep met vork, mes en ovenhandschoenen als je 6 had gegooid.

Toen ik wakker werd, te minste ik neem aan dat ik wakker werd, want alleen Jedidja was er nog, begon ik te denken 'wilde ik wel trouwen, wilde ik wel volwassen worden, was de spanning zo groot geworden dat mijn hersenen een spelletje met me speelde?'

Maar toen ik keek naar de cadeautjes die ik op mijn kinderfeestje gekregen had, besefte ik dat dit niet de standaard nummerschilderen en barbiejurkjes waren, ik had dingen gekregen voor een goed huwelijk ;-) Misschien was het dan toch geen spanning in de slaap-waak-stand, maar mijn vrijgezellenfeestje. Maar,lieve mensen, weet dan wel dat ik had gewonnen met chocola eten en fluiten als je een beschuitje ophad.

dubieuze gedachten

Gister was het eindelijk zover, we gingen naar het theater! Als vrijwilliger mogen wij in Den Helder gratis naar een voorstelling en Ron, en mijn ouders hadden de musical 5 guys named Moe uitgekozen! Na een lekkere gourmette zijn we dus naar de musical gegaan, waar we natuurlijk nog enkele mede-christenen tegenkwamen!

De musical begon met een jongeman die over een radio heenhing, alcohol in de hand en een sigaret opstak. Meteen begon mijn christelijke veiligheidsklep te klepperen, roken mag niet meer en al helemaal niet meer in openbare ruimten. Ik was natuurlijk even in staat om als goede christen weg te lopen, maar misschien dat dit een eenmalige actie was.

het verhaal: een jongen die met zijn gedrag ervoor heeft gezorgd dat zijn meisje weg is gegaan, hij drinkt en leeft slecht. Ineens ploefen er 5 guys named Moe uit zijn radio, 5 alteregos's/hersenspinsels, die hem door verschillende nummers leren hoe hij verder moet, een ander zoeken? single blijven? Alles komt aan de orde.

Maar wat was ik geschokt, ik had weg moeten lopen toen het nog kon! Ik was niet zozeer geschokt door de musical, dit zijn de dingen die je kunt verwachten in "de wereld" maar ik was vreselijk geschokt door mijn eigen reactie. Alleen maar omdat het swingde, de stemmen klonken als een klok en de polonaise een groot succes was verloor ik mijn christelijke "ow ow ow" uitdrukking die ik wel bij andere mede-christenen in de zaal zag. Voor ik het wist zat ik als een razende mee te klappen, lachte ik om de generalisatie tussen mannen en vrouwen en enigszinse op-het-randje-grapjes. Sterker nog, ik begon het verhaal in de auto tegen Ron goed te praten! Ik vertelde hem dat ik het een geweldige musical vond met een goed moraal...voor de wereld dan!

Achteraf besef ik dat ik een zwakkeling ben geweest, ik had natuurlijk wijs mijn hoofd moeten schudden, zoals mijn heldhaftige schrijver Adrian Plass altijd doet in zijn dagboeken, maar ik denk dat ik daarvoor gewoon te veel op deze wereld leef.
Ach, ik hou ervan om een beetje te overdrijven ;-)

Verveling is een vreemd goed

Ik verveel me, ik kan het niet helpen, ik zit achter mijn laptop en weet serieus niet wat ik moet doen, niet dat ik niets te doen heb, maar ik heb gewoon nergens zin in. Ik zou bijvoorbeeld mijn kamer op kunnen ruimen, maar de gedachte alleen al bezorgd me een gevoel van groot ongenoegen. Ik zou een leuk spelletje kunnen doen, maar ook dat is het niet voor mij. En dus zit ik hier op mijn bureaustoel mezelf langzaam op te vreten van ongenoegelijke ellende: Ik verveel me.

Ik dacht dat jezelf vervelen iets is voor kleine kinderen die geen verantwoording hebben en de hele middag na school kunnen besteden aan dingen die zij leuk vinden, waardoor verveling een gevolg was van de onmogelijke hoeveelheid keuzemogelijkheden. Puzzelen, touwtjespringen, tekenen, wii-en, televisie kijken, met barbies spelen, noem het allemaal maar op. Daar ga je je als kind toch van vervelen, want wat moet je nou kiezen, waar heb je zin in? Gevolg is dat je als kind nergens zin in hebt.

Ik, als theologiestudente, die met de opleiding dusdanig hard moest werken en wie het niet direct aan kwam waaien, verveelde me nooit. Er was altijd nog wel iets te lezen, een opdracht te maken, samen te vatten en te leren. En mocht je klaar zijn met al deze zaken, dan kon je je nog wel inzetten in de kerk voor je vormingspunten of je weiden aan een stageverslag waarin het uitzoeken van het handboek al een hele puzzel was. Na deze jaren kwam de scriptie, dit geval kostte mij maandenlang al mijn uren. Ik zat de hele dag te werken aan het vreselijke geval. Wat nou vervelen...werken zul je.

Maar nu ik mijn leeswerk, opdrachten, vormingspunten, stageverslagen en uiteindelijk ook de scriptie volledig heb afgerond zit ik met een gat in mijn leven. Ik werk dan wel, maar ja, ik heb het weekend gewerkt dus nu heb ik vrij. En nu voel ik me als een kind dat niet weet wat zij moet doen met alle plotselinge vrije tijd. Nogmaals het is dus niet zo dat ik niets te doen heb, ik kan gewoon niet kiezen uit alle mogelijkheden. Toch komt er uit het geirriteerde vervelingsgevoel op de rand van een driftbui toch nog iets goeds voort: ik kan me helemaal inleven in kinderen die gewoon niet weten of ze nu moeten touwtje springen of puzzelen. Als je studeert worden je prioriteiten voor je opgesteld, je studie gaat voor alles: klaar. Maar kinderen moeten zelf de prioriteiten stellen, want wat is belangrijker, puzzelen of touwtje springen. Dit zijn waarlijk de zwaarste keuzes in een mensenleven.

De Matrix

Misschien zit er toch iets in de theorie dat de mens in een soort Matrix-achtige onwetendheid leeft. Dat we in een wereld leven waar, hoewel de mens denkt de macht in handen te hebben, de wereld toch geregeerd wordt door een ander wezen. Misschien zit er toch iets in de theorie dat de uitlaat van vliegtuigen ons verstand bedwelmd zodat we niets denken en in de waan blijven. En misschien kan het inderdaad dat een mens, net als in de Matrix, ineens wakker kan worden uit deze roes en alles ziet zoals het is.

Vanochtend werd ik wakker en had een soort rustig en helder gevoel over me. Ik stond hier in de eerste instantie niet direct bij stil, maar, als het voorbestemd is dat je ineens de dingen ziet zoals ze zijn, kun je niet lang doorgaan in het leven dat je daarvoor als normaal hebt ervaren. Zo dus ook niet bij mij. Ron zou naar school gaan en omdat ik iets uit de auto moest hebben liep ik met hem mee, hij stapte in de auto en ik zou hem uitzwaaien, maar ineens veranderde er iets in mijn blik toen ik om me heen keek. Ieder ander mens, zoals jij lezer, zou denken dat ik naar vogels keek die druk heen en weer renden over de parkeerplaats en de kieviet die kievietend door de lucht vloog, dit is omdat jij lezer, waarschijnlijk niet opgestaan bent met de openbarende ervaring die ik had.

Ik wil de waarheid van de wereld met je delen en ik hoop dat je het aankunt deze informatie te horen, want het zal je leven veranderen, misschien zelfs in gevaar brengen. Bij deze dus de waarschuwing, stop met lezen als je in de bedwelmende roes van de vliegtuiguitlaten wilt blijven.

Voor degenen die besloten hebben door te blijven lezen, mijn openbarende ervaring is de volgende: de wereld wordt niet geregeerd door de mens, maar aangestuurd en geregeerd door de vogels van de wereld. Hun netten zijn over het luchtruim uitgespreid en iedere vogel heeft zijn eigen taak in deze heerschappij! Ik besef dat dit moeilijk te geloven is, omdat je deze informatie uit tweede hand hebt. Je hebt ervoor gekozen om te geloven dat er een mogelijkheid is dat de wereld niet is zoals hij lijkt, maar hiervoor moet je over je eigen bedwelmdheid heenstappen. Om je hierbij te helpen zal ik je helpen door het summier benoemen van enkele taken van vogelsoorten.

De witte zwaan regeert over de wereld, hij is koning van de lucht en koning van het water, zijn tegenstander, de zwarte zwaan heeft overal zijn spionnen. Beide zwanen hebben militaire eenheden die zij aansturen in een oorlog om de heerschappij over de wereld.

De meeuwen zijn de bommenwerpers van de witte zwaan, zij bewaken het luchtruim met hun krachtige vleugels en imposante schreeuw. Jij, als mens, zult het ongetwijfeld wel eens moeilijk hebben als je onder een groep meeuwen door moet lopen, dat is omdat je instinctief aanvoelt dat deze meeuwen niet zomaar vogels zijn, maar doelgerichte moordwapens. Ook de zwarte zwaan heeft zijn bommenwerpers, dit zijn de duiven, met hun domme koppies en dodo-achtige praktijken zijn zij heel wat minder indrukwekkend, maar toch niet te onderschatten in hun effectiviteit.

De landmacht van de witte zwaan zijn de kauwtjes, deze kleine zwarte vogels hebben blauwe ogen die je bijzonder effectief aan kunnen kijken. Zij bewegen zich altijd in groepjes en waar je er een ziet zijn er meer. Parmantig marcheren deze kauwen door het land, achter iedere vuilnisbak en boom uitkijkend naar de eksters van de zwarte zwaan. Deze spionnen proberen zwakheden te ontdekken in het leger van de witte zwaan. Soms komt het tot een gevecht waar het kauwleger snel en effectief afrekend met de spion die bijna altijd alleen opereert.

Ook is er een marine onder de vogels. De eend is de krachtige eenheid van de witte zwaan.Vanaf hun geboorte leren de eenden om zich schattig te gedragen en er dom uit te zien, dingen te doen zoals midden op de weg zitten of lopen. Geloof je me niet? Bedenk je maar eens hoe vaak je niet in de krant een foto hebt gezien, of misschien zelf wel hebt ervaren, dat een volwassen eend met jonge pulletjes over de weg loopt. Jij dacht natuurlijk dat zij van water naar water liepen, niet is minder waar.De jonge eenden worden op datzelfde moment getraind in een belangrijk principe:'verleid de mens met schattig en dom doen, tot het geven van brood.' Waarom brood? Brood zet in een eendenlichaam om in nucleaire deeltjes waardoor zij sneller en effectiever worden in het bewaken van de wateren, daarbij laten de meerkoeten van de zwarte zwaan het wel uit hun hoofd de eenden tot ontploffing te brengen, dit zou het water verwoesten en de dood van de meerkoeten betekenen.

De meerkoeten zijn dus de marinevogels van de zwarte zwaan en hoewel hun lichaam het geheim van brood naar nucleair niet kent, beseffen de meerkoeten wel dat brood bijzonder belangrijk is voor de eenden. Daarom zetten zij doorgaans hun hele arsenaal op het afpakken van zoveel mogelijk brood om de eenden ervan te weerhouden brood te eten. Meerkoeten zijn bijzonder agressief en enorm vechtlustig vanuit frustratie, hetgeen hen niet effectief maakt in het veroveren van de wateren.

Je hebt de keuze gemaakt om de waarheid te willen zien, maar of je de waarheid ziet is de vraag. Ik heb je een aantal voorbeelden aan de hand gedaan maar misschien hebben de vliegtuigen je zo bedwelmd dat het te snel voor je is om nu de waarheid al aan te nemen. In dat geval hoop ik dat je zult blijven proberen de waarheid te zien. Ga naar een eendenvijver en zie de strijd tussen eenden en meerkoeten,probeer onder een meeuweneenheid door te lopen, dwing jezelf de waarheid te erkennen ondanks je roes, je verstand kan bijzonder veel.

Voor degenen die beseffen dat ik de waarheid spreek: wees je bewust van het gevaar de waarheid te kennen. Pas op voor de spionnen van de zwarte zwaan, als hun ter oren komt dat je de waarheid kent zullen er andere vogels ingezet worden om je de mond te snoeren, misschien zal zelfs je eigen papagaai je bijten. In het ergste geval zullen de vogels je meenemen naar een onbekende plek en zul je nooit weerkeren, zoals met enkele mensen al is gebeurt...Belangrijk is het om contact te bouwen met de vogels van de witte zwaan, geef de eenden brood, verklap de kauwtjes waar je een ekster ziet en laat ze rusten als ze moe zijn. Daarbij is het van bijzonder belang dat je je ogen gericht houdt op de witte zwaan, zijn imposante verschijning zal je geruststellen en laten beseffen dat hij alles onder controle heeft.