De trouwjurk vinden

Ik was gister na het bloggen naar mijn bedje gegaan en na in een heerlijke slaap gedommeld te zijn begon de ellende. Ik droomde namelijk over het zoeken van een trouwjurk. Mijn droom ging als volgt:

Mijn ouders zaten in een restaurant koffie te drinken en ik stond buiten omdat de dag aangebroken was dat ik een jurk zou gaan zoeken. Ineens stopte er een gele auto voor de deur met een koffer op het dak. Een vrouw stapte uit en stelde zich voor als degene van de bruidswinkel. Ze kwam bij mij langs als service van de zaak omdat het toch wel een heel eind weg was van Den Helder naar Alkmaar. Ik was blij dat ze er was en bereidde me voor op het aanpassen van jurken.

Maar het bizarre was dat de vrouw de koffer open maakte en er een afgrijselijke kanariegele jurk uithaalde, ze trok hem aan en liep naar de overkant waar zij poseerde als een model uit zo'n trouwboek. Daarna kwam ze terug en trok de volgende ellendige jurk aan. De bedoeling was dat ik dan koos welke ik wilde. De laatste jurk was geen jurk maar een heel groot stuk karton met trouwfoto's van Ron en mij, die kon ik de hele dag voor me houden. Ik weet nog dat ik me afvroeg hoe ze aan die foto's kwam.

Ik liep naar mijn moeder en probeerde haar over te halen er wat aan te doen, maar mijn moeder reageerde niet op mij. Ik werd wakker en kon amper beseffen dat ik gedroomd had, de dag begon al goed.

Gelukkig ging het vandaag een stuk beter. Mijn moeder en ik stapte om 9.00u in de trein naar Alkmaar en kwamen op tijd aan, na een tijdje verdwaald te zijn in de regen. We kwamen bij van Os aan en maakten kennis met de verkoopster, ze leek niet op de vrouw uit mijn droom, gelukkig.
We kregen thee en ik liet een paar plaatjes zien. Ik zal niet in detail treden, maar de eerste jurk die ik aantrok leek niet direct op de jurk die ik in gedachten had, maar hij was geweldig.

Ik stond mezelf in de spiegel te bekijken en de realiteit drong niet echt door. Ik heb er daarna nog 5 gepast en ze haalden het allemaal niet bij de eerste. De vrouw zij dat ik een van de weinigen was die het op deze manier trof. Ze vond mijn schouders en taille geweldig en de jurk brengt alles eruit wat eruit moet komen.
Ik vond het geweldig om de jurk aan te hebben en zie mezelf er helemaal mee door het middenpad lopen in de kerk.

Ik zou graag een plaatje willen laten zien, maar omdat Ron dit ook nog wel eens kan lezen is het enige dat ik vertel: hij is rood met heeeeeeel veeeeel parels, daar houdt Ron namelijk van (ahum)

Een trouwjurk zoeken

Morgen is het zover, over 10 uur sta ik in een winkel een trouwjurk te passen. Ongelovelijk hoe dit gegeven mij al een week plaagt.
Ik vind het natuurlijk geweldig om eindelijk eens zo'n jurk aan te hebben, te passen, een volgende te passen en te denken aan de geweldigde dag die me te wachten staat. Maar het is ook een angst en beven moment, ik kan er niets aan doen, maar iedere keer denk ik aan hoe het fout zou kunnen gaan...

Wat nou als de mevrouw in de winkel net ruzie met haar man heeft gehad en gaat scheiden, het laatste wat je dan wilt doen is een ander helpen aan een trouwjurk toch? Misschien gooit ze al haar frustratie wel op mij en verteld ze me over hoe ik niet moet trouwen, terwijl ze de onhebbelijkheden van haar aanstaande ex over me uitgiet.

Wat nou als ik geen enkele jurk pas, ik me buk en de rits gaat stuk of mijn hand door de jurk steek in plaats van er doorheen? Sorry mevrouw, dat is dan €1000,- schadevergoeding.

Wat nou als ik met de plaatjes die ik heb uitgeknipt van droomjurken aankomt en de vrouw me uitlacht wegens de belachelijke smaak die ik heb? Hoe haal ik het in mijn hoofd om haar zo te beledigen, zulke jurken heeft zij niet.

Wat nou als ik thee drink, me verslik en alles uitproest over de kleding van de mevrouw die mij moet helpen?

Wat nou als ik morgen opsta en de kilo's die ik er met zwaar ontzien af heb gekregen zitten er allemaal weer aan omdat ik vandaag chinees heb gegeten?

Ik weet dat het misschien wel een beetje ver gaat, maar wees eens eerlijk...het kan toch? Nou en ik weet zeker dat het bij mij gaat gebeuren. Gelukkig heb ik mijn moeder mee, mijn rots in de branding, ik weet zeker dat als de mevrouw me uitlacht om de plaatjes, zij haar wel eens even een lesje zal leren.

Het is natuurlijk niet zo dat ik niet wil trouwen, ik wil heel graag trouwen, met Ron bedoel ik dan, duh.
Maar het is ook zo dat ik bijzonder zenuwachtig ben en waarschijnlijk niet kan slapen, het is toch een spannende aangelegenheid om zo maar naar een winkel te gaan en echt koningin te zijn als klant(inclusief de jurk)

Ach, ik ga toch maar proberen te slapen, misschien komt het allemaal wel goed. Als ik de hele gebeurtenis overleef horen jullie van me hoe het allemaal is gegaan, hetgeen gaat gebeuren over 10 uur en 10 minuten bedoel ik dan. Zie je wel ik ben zenuwachtig, hellepie.

Prachtige woorden en perfecte volzinnen

Daar zit ik dan, mijn scriptie bijna helemaal af.
Nog een klein stukje, de aanbevelingen aan het slot van mijn conclusie. Ik heb er zo'n zin in het eindelijk eens af te maken. Van mijn super ex-stagebegeleider geweldige tips gehad en ik zie het weer helemaal zitten. Ik ga met een rechte rug achter mijn computer zitten om alle geweldige gedachten die ik heb eens prachtig in mijn verslag te zetten, zodat iedereen die het leest denkt: "wow die aanbevelingen kan ik gebruiken, dit gaan we doen!"

Ik begin dan wel met een rechte rug maar zodra ik begin te typen begint die rug een beetje te hangen en te bollen, en tegen de tijd dat ik alles 4 keer op verschillende manieren getypt heb ben ik net de klokkenluider van de Notre Dame. Het valt niet mee om af te studeren.

Het probleem is dat alles zo logisch klinkt in mijn hoofd. Het klopt allemaal, maar zodra ik het op papier wil zetten klinken de zinnen op de een of andere manier leeg en klungelig. Het zijn helemaal geen goede ideeen meer en de passie is ook ver te zoeken. En nu ik inmiddels toe ben aan poging 5 begint het me aardig te vervelen. De onzekerheid slaat toe en ik twijfel aan mezelf.

Licht aan het einde van de tunnel, nou dat niet direct, maar het geweldige aan een scriptie is wel dat hij af moet, anders heb je alleen jezelf er maar mee. Weet je waarom? ZOlang mijn scriptie niet af is betaal ik €185,- in de maand. En als ik het binnen 6 jaar niet haal dan moet ik de studiefinanciering alles terug betalen, en aangezien dat een redelijk groot (Ow shit) bedrag is, denk ik dat ik toch maar weer aan de gang moet. Daar gaat hij dan, poging 5, wie weet komen hier de prachtige woorden en perfecte volzinnen ineens mijn gedachten uit stromen, want ik weet dat ze er zitten.....ergens....zucht. Straks maar poging 6.

De burgelijke stand

Daar gaan we dan, Ron en ik, naar het gemeentehuis. We verwachten een hele lange rij omdat het donderdagavond is, de enige avond dat het gemeentehuis open is. We komen binnen en toetsen onze wens in op een digitaal aanraakscherm (er is vast een mooi woord voor)en krijgen een briefje uitgeprint met een of andere code (het lijkt wel een wachtwoord van een ondringbare computer) Onze code verschijnt op het scherm zodra onze billen de stoelen raken, we staan weer op en lopen naar loket 5.

De vrouw kijkt ons aan, ik besef dat ze verwacht dat we zeggen wat we willen. Ik kijk naar Ron, hij zegt niets, dus ik zeg "we willen trouwen" de vrouw vraagt meteen onze ID-kaart en begint te typen. Jammer, ik had wel 3 dikke zoenen en een gratis bruidstaart met kaarsjes verwacht van de vrouw achter het loket, wegens dit heugelijke feit namens alle inwoners van Den Helder. Helaas, peanutbutter, dat zit er niet in.

Ze vraagt naar de dag waarop we willen trouwen: 5 juni...is dat 5-6? Ik reken: januari, februari,maart, april, mei,juni, ja! Ze typt weer allerlei zaken in. Dan stelt ze de bewuste vraag: Hoe laat? Ron en ik kijken elkaar verschrikt aan, ja uhm hoe laat eigenlijk.....De vrouw achter de balie glimlacht alsof ze dit al 100 keer meegemaakt heeft. Ron en ik denken: wat hadden we ookal weer in gedachten? Hulpsmekende blik naar de baliemevrouw.... Ze krijgt medelijden met ons en zegt dat "om 14.00u en 15.00u zijn de meest gebruikelijke tijden" alsof ze ons halve antwoord bij Party en Co goedkeurd.

Ze begint te typen en praat tegen haar collega over hoe irritant het nieuwe systeem is, waar de agenda digitaal is. Ow,oeps "5 juni is een populaire datum, we hebben om 14.00u al iemand staan. Maar goed dat we daar nu achter komen." Ze lacht, wij lachen terug. Uhm wat nu? "Ik kijk naar Ron, 12 juni?" Die kan nog wel, dus 12 juni it is....

"Wanneer willen jullie in ondertrouw?" We krijgen het gevoel dat we bij een examen zitten waar we niet voor geleerd hebben. Maar nu doe ik net of ik er verstand van heb en blader door mijn agenda met een "ik-had-het-ergens-opgeschreven-blik." De mevrouw doorziet de truc wel, maar zegt er niets van. Ik kijk naar Ron..."is eind maart wat?" Ron kijkt me aan "ik dacht eerder aan eind januari."

We krijgen een papiertje mee met alles erop en die steken we in de "trouwmap" alles netjes bij elkaar. Wat zijn we weer georganiseerd.

Spanning en sensatie

Mijn leven is zo spannend dat ik de spanning bijna niet meer aankan. Het is bijna spannender dan Tom Cruise bungelend aan een touw, wengens de hypergevoelige sensorvloer, terwijl een druppeltje zweet aan zijn bril blijft hangen. Al lijk ik dan misschien meer op Fozzie Bear:





Nu vraag je je misschien af wat mijn leven zo spannend maakt? Ik twijfel of ik het je zal vertellen, wat je kunt de spanning misschien niet aan. Misschien krijg je dan net zoveel zenuwachtige kriebels als ik, serieus, mijn rijexamen was er niks bij. Maar goed, dit stuk tekst slaat nergens op als ik je niets vertel en dus zal ik het maar vertellen (hebben we tenminste samen de kriebels en ben ik niet meer zo alleen)

1. Ik ga trouwen.
En als je gaat trouwen, dan moet je een trouwjurk hebben. Wat een logica.
Dus ik bel naar de bruidsmodewinkel in Schagen, neemt niet op. Ik opgelucht, later nog een keer bellen, neemt niet op, nog een keer bellen, neemt niet op. Ik mail sturen, stuurt niet terug. Mmmm nou dan toch maar een andere bellen.

Ik bellen naar Alkmaar, met de stotterende mededeling dat ik een trouwjurk wil zoeken omdat ik ga trouwen. Wanneer ik kan? Uhm, nou, wanneer kunt u? Ik de verwachting dat ik in januari terecht kan... "zaterdag?" ZATERDAG????!!!!! What the.... Nou is het dinsdag geworden, nog 6 dagen. Het is niet te geloven, ik krijg er een zenuwaanval van, nu kan ik niet meer terug (niet dat ik dat wil, maar het is wel definitief vind je niet?)

2. Mijn scriptie loopt ten einde.
Ik moest bij mijn begeleider op kantoor komen. Ik denk 'ow jee' dit is niet goed, hij zal wel zeggen dat ik een heel nieuw onderwerp moet verzinnen. De professor kijkt naar mij en zegt "zo Laura, wanneer wil je klaar zijn?" Ik dacht "daar heb je het..." Blijk ik heel goed bezig te zijn, alleen mijn lay-out ff te moeten veranderen. Dat geloof je toch niet?
Dus nu ben ik bezig met mijn aanbevelingen voor een ieder die daar in geinteresseerd is. Nieuwjaar is mijn einddatum, dan hoop ik hem netjes in te leveren en dan is het 'dag dag Laura, klaar met school!' ow yeah.

3. Ik zoek werk.
LAst but not least, als Ron en ik willen trouwen, dan zullen we moeten sparen, als we een beetje bruiloft willen zal ik moeten werken. Bij de thuiszorg willen ze me niet en de Blokker reageert niet (snif) Maar nu wil het geval dat een vriendin die ik eens in het jaar zie bij me langskwam, ze gaf me een telefoonnummer en een naam. Ik heb het bellen een dag uitgesteld en toen ik besloten had te bellen heb ik een half uur onder de douche geoefend wat ik zou zeggen. Ik bel de beste persoon op, deze is erg geinteresseerd en ik moest mijn motivatie sturen (oefenen onder de douche is aan te raden). Nu zit ik in spanning, hoop dat ik wordt aangenomen, want thuiszitten vind ik ook niks.

Voel je de kriebels al? Had niet overdreven he met Mission Impossible. Nou in ieder geval genoeg om over te bloggen dacht ik zo ;-)

Tot kriebels...

Mijn verslaving

Ik schaam me dat ik er nooit eerder over geblogt heb, dit terwijl ik het zo vaak gebruik, nou ja, tot me neem, is het eerder. Het staat altijd op mijn bureau, of op de tafel of op het aanrecht of naast mijn bed of waar ik dan ook ben. De enige restrictie is dat ik het niet met mij naar buiten neem, maar wat niet is, dat kan nog komen. Nee, het is niet mijn telefoon, want dat neem ik niet tot me, nee het is ook niet Josh Groban, want die neem ik ook niet tot me (ik heb een vriend hoor!) Wat het dan wel is? Die heerlijke 4 letters: THEE.

Waar ik ga en waar ik sta heb ik een grote mok thee bij me, liters drink ik op een dag. Het begon allemaal toen de smaakjesthee geboren werd, daarvoor had je van die vieze engelse thee waarvan, als het zakje iets te lang in het kopje bleef hangen, je meteen zo'n schrapende keel had en je hele mond vertrok van de bitterheid. Je dronk dan netjes je kopje (bijna) leeg en hoopte dat die enorme plons suiker de smaak iets aangenamer zou maken, niet dus. Maar dan kwam de laatste slok, je zag de kleine theeneerslagstukjes (Is dat een woord?) drijven en bad stilletjes om hulp terwijl je oma vroeg of je nog een slokje wilde. De echt stoere persoon zei dan 'nee dank u'en liet het laatste slokje staan. Ik ben niet stoer en nam dan de laatste slok, terwijl mijn ogen samenknepen en mijn mond zich naar binnen drong'lekker oma.'

Ik werd op gegeven moment zwaarder en zwaarder vanwege alle koekjes en omdat ik geen kilo's aan wilde komen door de frisdrank besloot ik over te gaan op Cola Light, maar na een tijdje kwam ik erachter dat als je hier iedere dag een liter van drinkt je wel eens een behoefte naar de caffaine kan krijgen en toen ik een dag geen cola had was de koppijn niet te verdragen,aiaiai. Ik moest dus iets anders zoeken: water. Nu heb ik geen probleem met water, maar op een gegeven moment komt water je neus uit, ten slotte smaakt het maar naar water.

God heeft de smaakjesthee uitgevonden, ik weet het zeker. Die heerlijke bosvruchtenthee, meloenthee, winter glow thee, sinaasappelthee en noem het maar op. Ik kocht op Texel een grote mok waar bijna een halve liter in kan en die vulde ik zo'n 10 keer per dag met dit heerlijke goedje. Maar toen ik bij de schoonheidsspecialiste kwam (na je 20e heb je dat nodig)zei ze 'drink je veel thee of koffie?' mijn ogen begonnen te glansen en ik knikte heftig ja 'dat verklaart je droge huid'.....Ze zei het alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, maar mijn leven stortte in. Ik zag mezelf 50 kilo zwaarder worden of weer aan de colafles hangen en begon te huilen.

Ik vertelde haar over mijn liefde voor thee en toen zei ze, alsof ze niets bijzonders zei: "je kunt groene thee nemen." Ik omhelsde haar en rende naar buiten, met mijn gezichtsmasker nog op, stormde de Vomar binnen en haalde mijn eerste kopje Groene Thee en sindsdien is mijn liefde voor thee alleen nog maar gegroeid. Ongeveer 6 mokken vul ik met groene thee, afgewisseld met een heerlijk kopje winter glow.

Ik ga er nu maar eens even een halen, heb er nog maar 1 op en het is al 9.00u!!

Het spookbos

Na de kerkdienst besloten Ron en ik dat we eens een gezellige middag met elkaar door zouden brengen, we brengen heel veel middagen met elkaar door, maar het gaat hier met name om een 'gezellige middag' vrij van verplichtingen, opruimen, afstoffen en 'je moet die en die even terugbellen.'

We besloten lekker een filmpje te huren, maar toen we langs de videotheek reden was deze nog dicht, we konden kiezen, een half uur in de kou of een DVD halen uit de automaat, blijken ze net alle films die wij willen zien niet te hebben, balen dus.

Verder fietsen, we stopten, stapten af en liepen ineens in een bos, overal stonden dennenbomen, ik hoorde de vogeltjes tjirpen, er stonden vogelhuisjes en planten. We genoten van de prachtige natuur en de heerlijke geuren. Ineens zagen we een hert, Ron en ik kropen in de bosjes en slopen zonder geluid te maken op het dier af, maar we waren geschokt toen we vlakbij kwamen, het dier was opgezet!

In schok doken we de bosjes weer in, we wisten niet hoe snel we weg moesten kruipen, de stroper kon namelijk ieder moment verschijnen. We kropen verder en kwamen bij een meer, daar zagen we opgezette pinguins en een opgezette ijsbeer. Ik barste in tranen uit, hoe kon iemand zulke prachtige beesten nou doden en opzetten? We kropen verder en kwamen bij de hut van de stroper aan, het was een houten hutje en er stond een haardvuur voor, we wachten een hele tijd, tot we zeker wisten dat de stroper niet in de buurt was. Toen renden we de bosjes uit, over de open vlakte waar het hutje stond.

We renden en renden en renden en net toen we stemmen horen schoten we in de varens die netjes opgesteld in rijen stonden. Daar kregen we de ratten en konijnen in het oog. De stroper had ze al gevangen en in kooien gedaan, maar hij had nog niet de kans gehad om ze te doden en op te zetten. We kropen tot vlakbij de kooien en maakten ze open, de ratten en konijnen zetten het op een lopen. Ze waren vrij.

We praatten zachtjes over de stoper, hij leek ons erg gevaarlijk, hij had ten slotte een ijsbeer weten te doden. We besloten dat we wapens moesten verzamelen, we hadden sneeuw gezien bij het hutje van de stoper, dus we slopen weer terug. Er lag een hele stapel sneeuwballen die we snel pakten en meenamen de bosjes in. Daar wachten we tot de stroper terug zou komen, maar hij kwam maar niet. We wachten en wachten en wachten, tot onze knieeen koud werden en onze tenen sliepen. Toen hielden we het niet meer, we slopen naar de hut en begonnen het dak eraf te slopen, zo zachtjes als we maar konden, we hoopten namelijk op deze manier zijn stroperige gewoonte te vertragen.

Ineens stond er een agent bij ons, we waren blij hem te zien en begonnen te vertellen over de stroper en over de ijsbeer. Maar hij wilde niet naar ons luisteren, hij pakte ons vast, sleurde ons langs de kassa en gooide ons naar buiten. Daar pakte we onze fiets die onder het Life&Garden bord stond en fietsen naar huis.