Oorlog op mijn kamer (Antworks 1)

Voor mijn verjaardag kreeg ik van Ron een geweldig cadeau. Een ant-works, ontworpen door NASA om mieren te kunnen observeren. Ik vind mieren heel erg leuk, het zijn zulke intelligente wezentjes. In de ant-works zit een soort blauwige gelei waar de mieren in kunnen graven en ze leven er ook meteen van. Te gekke manier om te kunnen bekijken wat ze allemaal doen (zie youtube)

Ik was laaiend enthousiast dus gewapend met een bakje ging ik de tuin in op zoek naar mieren, maar het vervelende was, dat de mieren waarschijnlijk lucht hadden gekregen van mijn vernietigende bedoeling hun in een bakje te stoppen en ze zich allemaal verstopt hadden Degenen die we vonden waren maar heel erg klein, en dat is natuurlijk niet zo cool als van die heeeeeele grote. Dus de volgende dag zijn we naar het bos gegaan, gewapend met hetzelfde bakje, dit keer struikelde je over de mieren en dus hurkte ik neer en begon mieren in mijn bakje te doen (natuurlijk wel als er niemand langs liep )

Al gauw had ik er 15 en dus gingen we weer naar huis een bakje vol beestjes. We deden ze van het bakje in een flesje en toen in de antworks (dta valt niet meer hoor) Maar ze gingen niet graven. We dachten dat we er te weinig hadden en dus besloten we weer met hetzelfde bakje naar het bos te gaan. Ik pakte weer een heel aantal mieren, maar er viel me iets op, een van de wat kleinere hing aan de poot van de grootste en liet met geen mogelijkheid los. Maar goed, ik dacht "dat zal wel geen probleem zijn" en we voerden weer hetzelfde proces uit om ze in de antworks te krijgen (viel dit keer helemaal niet mee omdat er nog mieren inzaten. En ik moet opbiechten dat ik in dit proces een moord heb gepleegd een miertje die ik de naam marie had gegeven kwam klem tussen de deksel en het bakje en werd uit elkaar getrokken....het spijt me enorm. Maar goed, we hadden nu heel wat mieren in een bakje en ik keek of ze al zouden gaan graven, maar wat denk je.....Er begon zich een oorlog te ontwikkelen die niet onderdeed voor de Romeinse oorlogen.

Grote mieren trokken de kleine uit elkaar, overal lagen ledematen en ze peuzelden elkaar op. Ik zag dat Maartje opgegeten werd door Mieke en dat Mieke weer uit elkaar getrokken werd door Hansje. Het was vreselijk om te zien. Ik heb in moeten grijpen in een poging ze tot vrede te manen: Ik heb ze allemaal door de gootsteen gespoeld Achteraf vroeg ik een vriend die veel weet van insecten enzo "waarom?" ik begrijp het niet. Toen legde hij uit dat je nooit twee mieren van een andere kolonie bij elkaar moet doen....HET WAS ALLEMAAL MIJN SCHULD Door mijn schuld hebben mijn insectenvriendjes dit allemaal mee moeten maken....Maar ik beloof dat ik volgende keer die vriend meeneem op mierenjacht, dan zullen we alleen de mieren met een geel jasje in de antworks doen, want alle kolonies hebben een eigen vlag en eigen hesjes. En dan zal het allemaal wel goed komen. En tot die tijd, staat mijn geweldige cadeau nog even rustig op mijn bureau bij te komen van het zijn van het slagveld.

Een moment van eerlijkheid

Normaal ben ik redelijk lovend over mezelf, ik heb veel talenten en die weet ik goed te gebruiken, ik heb een lieve vriend en een hele dosis gelukzaligheid. Maar toch wil ik ook een moment van eerlijkheid inlassen in deze tijden van geluk om wat aan jullie te bekennen.
Ik ben namelijk een enorme schijtbak.

Natuurlijk heb ik wel eens stoere dingen uitgehaald En twee van deze stoere dingen wil ik met jullie delen:

1. Ik ben in de Robin Hood achtbaan in Walibi geweest. Ik stapte heel stoer samen met Ron in een wagentje en langzaam krabbelde het karretje naar boven, de eerste heuvel op Maar toen het karretje keihard naar beneden ging werd ik zo bang dat ik de hele verdere rit bij moest komen van die eerste heuvel
Daarna ben ik nog een keer in dezelfde achtbaan gegaan, ik wilde me niet laten kennen natuurlijk, maar hier weer hetzelfde laken en pak Oke, ik ben een schijterd.

Maar het leven kan zich wenden op bepaalde manieren zodat je de angsten die eerst zo hevig lijken toch aan de kant moet zetten. Ik wil met jullie de tweede situatie delen:

Ik heb nu al een aantal dagen pijn in mijn kies. Het was niet te harden en dus ging ik naar mijn moeder met de vraag "zit hier een gaatje?" goed spoelen enzo was het antwoord en toen ik dat deed bleek er wel eens een hele kleine kans in te zitten dat het ontstoken was. Dus waarom de tandarts lastig vallen...
Ondertussen werd de pijn iets minder, dus waarom de tandarts lastig vallen...ondertussen werd de pijn meer, gewoon spoelen, waarom de tandarts lastig vallen? Die man heeft het al druk genoeg met mensen die echt pijn hebben , mensen, zoals ik
dus ik een hele stoere bui heb ik de tandarts gebeld, natuurlijk kon ik niet vandaag terecht, want er zijn mensen die het bezoek aan de tandarts harder nodig hebben als ik, mensen zoals kleine kinderen met een melkgebit enzo. Ik kan dinsdag langskomen...stoer zal ik dan in de stoel gaan zitten en hem mijn mond overhoop laten halen terwijl hij vraagt 'hoe gaat het met de familie?' waarop ik antwoord mmnshdsiwe de tandarts is getraind op dit soort antwoorden van mensen met watten in hun mond en rustig zal hij het gesprek voortzetten terwijl hij boort tot op mijn zenuw en er vervolgens een hoop koude lucht inspuit

Ik vind mezelf wel heel stoer, ik heb tenslotte gebeld maar misschien, heel misschien gaat het wel over dan bel ik dinsdag op en zeg ik "ik hoef niet meer te komen, het is over" waarna ik niet naar de tandarts ga en vervolgens de volgende dag de pijn weer begint....

Ach, ik ben en blijf een schijtbak

Over trouwen en huisjes

Hallo allemaal

Zoals jullie waarschijnlijk gezien hebben, hebben Ron en ik een bovenwoning kunnen bemachtigen in het Koggeschip.
Nu komen er natuurlijk allerlei angstige christenen die toch stiekem fluisteren "jullie gaan toch niet samenwonen he...." en bij ons ontkennende antwoord enigzins opgelucht ademhalen (sorry, ik mag graag grapjes maken over deze lieve geinteresseerde mensen, neem me maar niet te serieus )
Voor al deze christenen, maar ook voor alle mensen die geinteresseerd zijn:

1. De woning is van ons samen
2. wij gaan niet samenwonen, wij willen eerst trouwen
3. (en voor alle mensen die in enthousiame dingen gaan denken) er is nog geen trouwdatum gepland, ik ben nog niet eens verloofd hahaha.

Maar toch een huisje, ja, de situatie wil dat ron en ik wel heel graag samen verder willen, en omdat we geen zin hebben om mijn afstuderen, het klussen in het huisje en het organiseren van een trouwdag, allemaal tegelijk te doen, hebben we gezegd 'eerst even lekker een huisje op orde en dan de rest.'
Ron gaat lekker in het huisje wonen en ik blijf nog even bij mijn ouders. Maar het is wel leuk dat we nu bij vergaderingen heel gewichtig kunnen zeggen "uhm, de volgende vergadering kan wel in ons huis" en dan te zien hoe iedereen in diepe jaloezie naar ons kijkt....fantaseren mag

Dus bij deze lieve vrienden, ons blijde bericht dat wij ons nestje in orde aan het maken zijn

Het leed dat snoepen heet

Daar zit ik dan. Achter mijn computer. En ik heb een probleem....een groot probleem. Mijn stageplaats is net verhuist en naast de gebruikelijke 'computer-haat-verhuizingen-problemen' is er een nog veel ernstiger probleem, een probleem dat er voor de verhuising niet was: namelijk, al die aardige mensen die zo blij zijn dat we eindelijk een nieuw kantoor hebben. En nu is daar op zich niets mis mee, het is meer de manier waarop ze die blijdschap uitten:
met taart, potten drop, koek en nu we toch bezig zijn vind mijn begeleider het ook leuk om ons te trakteren op taart en de M&M pot maar eens bij te vullen....en je begrijpt natuurlijk wel.....dat is een probleem.

Nu bedenk ik me dat het op zich een probleem is voor mij, maar nog eerder voor mijn weegschaal die mij langzaam moet laten wennen aan de steeds hoger wordende getallen, als hij dat namelijk niet op het juiste tempo doet (langzaam pondjes bijtellen)kon het nog wel eens zijn dat hij mij aan het huilen maakt, en dat doet ie liever niet, maar ook, dat hij door een raam geworpen buiten beland en dat heeft hij helemaal liever niet.

Uiteindelijk kun je je dus afvragen wie het probleem heeft, ik of de weegschaal....Ik klaag dan wel, maar eigenlijk is dat egoistisch, want, ik heb niks te klagen, die arme arme weegschaal..


Morgen zal ik mijn begeleider zeggen dat mijn weegschaal het niet meer aankan en dat we alle snoep de deur uitdoen, want ik weet bijna zeker dat als we het laten staan, zijn weegschaal binnenkort hetzelfde probleem heeft.

SAVE DE WEEGSCHAAL

De gewone vrouw 7.15u-19.00u

Ze loopt buiten en bekijkt zichzelf in ieder raam, mwa, best leuk toch, denkt ze bij zichzelf. Het regent en waait terwijl ze naar het station loopt. Ze pakt een Metro (de beste krant) en De Pers (wel liefst 3 sudoku puzzles) en tja, ze kan die arme jongen van de DAG zo niet laten staan als uithangbord, dus die ook maar dan (stomme krant) Gelukkig kan ze meteen de trein in. Daar trekt ze meteen haar jas uit, want ze zweet peultjes in die warme coupe. Eerst de Metro, dan de Pers en dan de DAG lezen, bij station Zuid alledrie al uit. Ze kijkt naar de Sudoku, pff te vermoeiend op de vroege ochtend. Dan maar een boek Tolkien, na de Ban van de Ring en de Hobbit, toch maar aan de Silmarillion begonnen. Spannend en interessant, ze snapt de helft niet, zoveel namen, als hij uit is nog maar eens lezen.
Op het overstapstation stapt ze uit. 6 minuten in de kou voor de volgende trein komt. "De sneltrein heeft een vertraging van ongeveer 5 minuten" ze zucht en kruipt dieper in haar jas. In de verte ziet ze de lampen van de trein, ze denkt aan haar bus, vaarwel goede aansluiting..
Ze stapt in de trein en duikt weer in haar boek. Ondertussen stroomt de trein vol. Iemand gaat op haar jas zitten, de persoon tegenover haar strekt zijn benen. Ze zucht en kijkt naar buiten, de regen klettert over de ramen.
Het station van bestemming, ze gaat bij de deur van de trein staan en stapt uit, sprinten naar de bus, hij staat er nog. Hijgend stapt ze in, ze had niet hoeven rennen. De bus vertrekt netjes te laat.
Een paar haltes verder stapt ze uit en loopt naar kantoor. Ze groet haar collega en haalt een cappucino voor hem en chocolademelk voor zichzelf. Ze checked haar mail en doet haar werk, ze heeft er soms plezier in, soms niet.
Om 17.00 loopt ze naar de wc en vult haar flesje met water voor de terugreis.Dan loopt ze naar de bushalte, de bus is weer netjes te laat, maar ze moet toch wachten op de trein. Ze wacht op het overstapstation en ziet alweer dat ze moet staan in de trein, ze zucht, het geeft niet, nu komt de sudoku van pas.
Om 19.00 stapt ze de trein uit, moe doch verzadigd. Het is een goede dag geweest, 50 pagina's gelezen en 3 sudoku's gemaakt niet slecht voor een hard days work.

De gewone vrouw (6.30u-7.15u)

Ze wordt wakker en kijkt op de wekker, nog 1 minuut en Josh Groban zal een serenade beginnen. Ze legt vermoeid haar hoofd weer neer, misschien verkeerd gekeken....? Hoopvol kijkt ze nog een keer, maar tegen de tijd dat haar slaperige ogen de cijfertjes op de wekker kunnen ontcijferen begint Josh te zingen over haar schoonheid. Ze doet het licht aan, knippert tegen de spaarlamp en kijkt in de spiegel (als Josh haar nu kon zien zou hij spontaan zijn mond houden) ze loopt naar de wc en de badkamer, om volgens het dagelijks ritueel op de weegschaal te gaan staan....tja..dat wordt weer een balansdag (net als iedere dag het voornemen is)ze wast zich, kleed zich aan en smeert haar broodjes, dat is een hele opgave (geen trek in kaas, worst, hagelslag is lekker maar komt in de middag zo vies je tas uit) en loopt naar boven, shit, het is later dan gedacht.
Haar vriend komt uit zijn kamer, zijn werkpak aan. 7.00uur, oeps broodjes vergeten te smeren..hij geeft haar een kus 'ik hou van je, dag schat' ze staat even voor het raam en wacht op hem, ze kijkt hoe hij de kou ingaat, op zijn fiets stapt, dan kijkt hij omhoog en glimlacht, wuift haar een kus toe. Zijn serenade van vandaag en haar eerste glimlach.
Nu weet ze dat ze moet rennen, snel melk in de magnetron 2 minuten en 20 seconden, precies goed. Dan rent ze naar boven en kamt haar haar terwijl ze haar schoenen probeert te vinden en de telefoon uit de oplader haalt...piep, piep, piep...weer 2 minuut 20 van haar leven voorbij. Snel naar beneden, precies de juiste hoeveelheid brinta in de melk (na het velletje er even afgehaald te hebben)beetje zoetstof (de weegschaal liegt niet) en dan rennen, naar boven, tanden poetsen, schoenen aan, ow ja, mascara (overal behalve op haar wimpers) mp3 speler, de muziek maakt niet uit, als het maar lekker klinkt. Best lekker zo'n begin van je dagje toch

Achter mijn computer wachten op de dingen die komen gaan

Daar zit ik dan, helemaal alleen achter de computer, te wachten op de dingen die komen gaan.

Hoe kom ik daar dan he? Zo alleen achter de computer, met niets anders te doen dan wachten op de dingen die komen gaan.....?

Nou dat zal ik jullie ff vertellen. Ik loop stage....jawel, stage. En nu, zit ik hier achter mijn computer te wachten op de dingen die komen gaan. Mijn stagebegeleider komt mij zo ophalen en dan gaan we naar een cursus toe die hij geeft. Dus dat is hetgeen dat komen gaat, en daar wacht ik dan op.

Hoe ik achter mijn computer kom? Nou technisch gezien is het niet mijn computer, dat moet ik meteen wel ff rechtzetten, het is eerder de computer van mijn stagebegeleider, en omdat ik niks anders te doen heb dan wachten op de dingen die komen gaan, kan ik dat net zo goed doen achter de computer die niet van mij is, maar waar ik wel 4 dagen in de week achter zit.

Dus daar zit ik dan achter mijn computer, te wachten op de dingen die komen gaan.